ได้หายเร็วๆ”
เจียงต้าไห่เปิดประตูออก สีหน้าพลันแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที คนที่มายืนอยู่หน้าประตูคืออวิ๋นโส่วเย่าและคนอื่นๆ
“อ้อ ที่แท้ก็พี่สามนี่เอง ข้ากำลังจะไปหาท่านพอดี เอาล่ะ ท่านมาแล้ว งั้นข้าก็ไม่ต้องไปให้เสียเวลา พวกเรามาคุยเรื่องค่ารักษาของเทียนเป่าลูกข้ากันเถิด”
อวิ๋นโส่วเย่าตาแดงก่ำ ผลักเขาออกไปโดยไม่ออมแรงแม้แต่น้อยจนเจียงต้าไห่ล้มลงไปกองกับพื้น
“อวิ๋นโส่วเย่า เจ้าอย่าให้มันมากเกินไป ลูกสาวเจ้าล่อลวงลูกชายข้า ลูกชายข้ารู้จักกาลเทศะไม่ไปยุ่งกับนาง แต่นางกลับใช้กรรไกรแทงลูกชายข้า เรื่องนี้พวกเราต้องคิดบัญชีกันให้ชัดเจน” เจียงต้าไห่ลุกขึ้นจากพื้น ชี้นิ้วด่าอวิ๋นโส่วเย่า
ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น หญิงสาวที่เสื่อมเสียชื่อเสียง ใครจะอยากแต่งงานด้วย ย่อมต้องถูกตราหน้าไปตลอดชีวิต เขาไม่เชื่อว่าเขากุมจุดอ่อนของอวิ๋นโส่วเย่าไว้ อีกฝ่ายยังจะกล้าโอหัง!
และเป็นไปตามคาด อวิ๋นโส่วเย่าไม่ได้ขยับตัวแล้ว เพียงจ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
ผู้เฒ่าอวิ๋นกับคนอื่นๆ ได้ยินเสียงก็เดินออกมาจากห้องโถง เห็นลูกชายยืนตัวแข็งทื่อกำหมัดแน่น เหมือนประทัดที่จุดชนวนพร้อมปะทุได้ตลอดเวลา
“เจ้าสาม…” ผู้เฒ่าอวิ๋นเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พอมองลูกชายคนนี้ ความรู้ส
