ึกผิดชอบชั่วดีในใจเพียงเล็กน้อยที่ผุดขึ้นมาพลันดับวูบลงเพราะนึกถึงอนาคตของอวิ๋นโส่วหลี่
เถาซื่อก็ไม่เคยเห็นลูกชายคนที่สามเป็นเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกหวั่นกลัวอยู่บ้าง แต่ก็นึกถึงข้ออ้างที่ตนเองกุขึ้นมาอย่างรอบคอบ รู้สึกว่าไม่มีช่องโหว่ อีกอย่างนางเป็นแม่แท้ๆ อวิ๋นโส่วเย่าจะทำอะไรนางได้?
ดังนั้นจึงยังคงทำตัวอวดดี “ทำอะไร พบหน้าพ่อแม่ก็ไม่เรียก ไอ้คนอกตัญญู ข้าไม่น่าคลอดเจ้าออกมาเลย!”
เถาซื่อด่าจบก็ไม่มีใครพูดอะไร แม้แต่อวิ๋นโส่วกวงที่หัวอ่อนที่สุดก็เอาแต่ยืนนิ่ง
ผู้เฒ่าอวิ๋นกระแอมอย่างเคอะเขิน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เจ้าสาม มีอะไรเข้าไปคุยกันในบ้านเถิด”
ตอนนี้ข้างนอกลานบ้านมีชาวบ้านมามุงดูมากมาย ผู้เฒ่าอวิ๋นเป็นคนรักหน้าตา แม้ว่าหน้าของเขาจะถูกตัวเองทำให้ขายหน้าไปหมดสิ้นแล้วก็ตาม
“ไม่ต้องแล้ว เรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลมาตัดสินกันเถิด”
“ท่านพ่อ มีคนไม่กลัวขายขี้หน้า ท่านจะไปกังวลแทนเขาทำไม ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลมาก็ดี พวกเราก็จะได้คุยกันให้รู้เรื่องไปเลย เหลียนเอ๋อร์ลูกสาวของเจ้าทำเรื่องน่าอับอาย แล้วยังทำร้ายเทียนเป่าลูกข้าอีก ต่อให้เจ้าจะไปเชิญผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลมา อยากให้เทียนเป่าลูกข้าแต่งงานกับนาง ไม่มีทางง่ายขนาดนั้นหรอก!”
เพียะ! เฉาซื่อได้ย
