ใจ แต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตคนทั้งบ้าน มันคุ้มกันแล้วหรือเจ้าคะ?”
คำพูดของอวิ๋นเจียวดึงสติของอวิ๋นโส่วเย่ากลับมา เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นดิน ชายชาตรีร่างกำยำกุมศีรษะร่ำไห้อย่างขาดสติ บุรุษย่อมไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ เว้นแต่ถึงคราวเสียใจสุดหัวใจ
“นั่นคือแม่แท้ๆ… แม่แท้ๆ เชียวนะ… แม่แท้ๆ ของข้า!”
“เหตุใดนาง… เหตุใดนางถึงใจร้ายได้เพียงนี้… นี่มันเหมือนนางกำลังควักหัวใจข้า เหมือนต้องการจะเอาชีวิตเหลียนเอ๋อร์เชียวนะ!”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ถูกเรียกตัวกลับบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า ประตูบ้านใหญ่ที่ถูกปิดตาย เสียงตะโกนของเถาซื่อหน้าประตูบ้านที่บอกว่าอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ไปยั่วยวนเจียงเทียนเป่า แล้วยังมียาชั้นต่ำที่ท่านหมอกล่าวถึงอีก
เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวล เขาไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย ที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อวิ๋นโส่วเย่ากล่าวด้วยแววตาเย็นชา “ข้าจะตัดญาติ! ข้าไม่มีแม่อย่างนาง!”
“ตัดญาติหรือ! เจ้าสาม เจ้าคิดให้ดีๆ แม่… แต่ท่านพ่อเป็นพ่อแท้ๆ นะ” อวิ๋นโส่วกวงตกใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นโส่วเย่า
อวิ๋นโส่วเย่ากล่าวอย่างเคียดแค้น “แม้แต่เสือยังไม่กินลูกในไส้ เถาซื่อไม่เห็นข้าเป็นลูก ข้าก็จะไม่เห็นนางเป็นแม่! ส่วนท่านพ่อ…”
พอเอ่ยถึงผู้เฒ่าอวิ๋น อวิ๋นโส่วเย่าก็หัวเราะเยาะหันไปมองอวิ๋
