าดนี้แล้ว อวิ๋นโส่วเย่าก็รู้ดีว่าพี่สะใภ้รองหวังดี ไม่อยากให้เขาเสียเปรียบ จึงให้เขารอพี่รอง แต่ครอบครัวพี่รองก็ช่วยเหลือเขามามากแล้ว เขาไม่อยากให้พี่รองต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ จนถูกคนอื่นนินทา
“พี่สะใภ้รอง ไม่ต้องหรอก ฝากเหลียนเอ๋อร์ไว้กับท่านด้วย แม่เจ้า เจ้าไปกับข้าแล้วกัน” เฉาซื่อได้ยินเช่นนั้นก็วางอ่างในมือลงอย่างเงียบๆ เดินตามหลังอวิ๋นโส่วเย่าไปที่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่า
ฟางซื่อเห็นว่าห้ามไม่ไหว จึงพูดกับอวิ๋นเจียวว่า “เจ้าไปตามพี่ใหญ่ของเจ้ามา พาโม่จู๋ไปด้วย ไปที่บ้านเก่า อย่าให้อาสามของเจ้าเสียเปรียบ”
โม่จู๋กับโม่ซ่านต่างก็มีวรยุทธ์ ฟางซื่อจึงไม่ต้องกังวลว่าอวิ๋นเจียวจะตกอยู่ในอันตราย
เฮ้อ เหลียนเอ๋อร์เป็นเด็กสาวที่ดีแท้ๆ ไฉนถึงได้มาเจอย่าที่คอยแต่จะรังแกนางจนตายเช่นนี้
อวิ๋นเจียวพยักหน้า “เจ้าค่ะ ท่านแม่วางใจเถิด”
หลังจากที่ได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับพี่น้องอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์มาหลายวัน อวิ๋นเจียวก็รู้สึกชอบสองพี่น้องที่ทั้งใจดีและขยันขันแข็ง ยิ่งเห็นอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ถูกเถาซื่อผู้เป็นย่าแท้ๆ รังแกเช่นนี้ อวิ๋นเจียวก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ
“ช้าก่อน เอาตั๋วเงินนี่ไปด้วย หากอาสามของเจ้าต้องการจะตัดญาติขาดมิตรก็ต้องใช้เงิน”
ฟางซื่อยัดตั๋วเงินสองใบใส่มืออวิ๋นเจี
