เสียงโหวกเหวกโวยวายภายในห้องดังไม่น้อย เถาซื่อย่อมได้ยิน แม้ว่าจะใส่ยาให้อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ไปแล้ว แต่ยาคงยังไม่ออกฤทธิ์เต็มที่ หากลงมือตอนนี้ย่อมต้องถูกขัดขืน และมีเสียงดังออกมา
ดังนั้นไม่ว่าภายในห้องจะเป็นเสียงอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ร้องตะโกน หรือเจียงเทียนเป่าด่าว่า เถาซื่อก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ส่วนเจียงหลิ่วจือหายไปนานแล้ว เถาซื่อปิดประตูบ้าน ลงกลอนจากด้านใน นั่งแกะเมล็ดทานตะวันเฝ้าอยู่หน้าห้องโถง
อวิ๋นโส่วเย่ากลับมาถึงบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า เห็นประตูบ้านปิดสนิทก็รู้สึกใจคอไม่ดี ชนบทไม่ใช่ในเมือง เหตุใดต้องปิดประตูบ้านทั้งที่ยังกลางวันแสกๆ เช่นนี้?
เขาผลักประตูดู ปรากฏว่าประตูถูกลงกลอนจากด้านใน “เหลียนเอ๋อร์! เหลียนเอ๋อร์!” อวิ๋นโส่วเย่าจึงได้แต่ร้องเรียกเสียงดังลั่น “เหลียนเอ๋อร์! เหลียนเอ๋อร์! เจ้าอยู่ในนั้นหรือไม่? เปิดประตูเร็วเข้า!”
เสียงของอวิ๋นโส่วเย่าทำให้เถาซื่อตกใจแทบตกม้านั่ง แต่นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สองคนอยู่ในห้องมาพักใหญ่แล้ว ไม่ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ แต่ตอนนี้อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็เสียชื่อเสียงไปแล้ว นางทำได้เพียงแต่งกับเจียงเทียนเป่าเท่านั้น
แต่หากบุตรชายจับได้ว่านางยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูจะนับว่าเป็นเรื่องอะไรเล่า นางอยากให้เจียงเทียนเป่าได้
