อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ไป แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากตกเป็นแพะรับบาป
ก่อนหน้านี้เถาซื่อคิดไว้แล้วว่าจะโกหกว่าตนเองไปเข้าห้องน้ำแล้วลื่นล้มหมดสติไป ไม่รู้ว่าอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ฉวยโอกาสนี้ล่อลวงเจียงเทียนเป่า แต่ตอนนี้อวิ๋นโส่วเย่ามาทุบประตูอยู่ข้างนอก นางควรทำอย่างไรดี?
เถาซื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแข็งใจปลดกลอนประตูห้องออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ ทิ้งตัวลงนอนแสร้งทำเป็นหมดสติโดยไม่สนใจว่าจะมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
อวิ๋นโส่วเย่ายิ่งทุบประตูก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงก็พากันมามุงดู “พี่สามอวิ๋น ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
“เหตุใดบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าถึงปิดประตูบ้านทั้งที่ยังไม่มืดค่ำเช่นนี้เล่า?”
“พี่สามอวิ๋น ข้าปีนกำแพงเข้าไปเปิดประตูให้เอง” กล่าวจบ ชายหนุ่มสองคนก็นำบันไดมาพาดปีนข้ามกำแพงเข้าไปในบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าเพื่อเปิดประตู
เมื่อประตูเปิดออกอวิ๋นโส่วเย่าก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน “เหลียนเอ๋อร์!” เขาตามหาทั่วทั้งห้องของบ้านพวกเขาแต่ก็ไม่พบเหลียนเอ๋อร์
“เหลียนเอ๋อร์ เหลียนเอ๋อร์…” อวิ๋นโส่วเย่าร้อนใจยิ่งนัก บุตรสาวของเขาอยู่ไหนกัน เจียวเอ๋อร์บอกว่านางถูกเรียกตัวกลับมาที่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่ามิใช่หรือ
ทันใดนั้น ชาวบ้านที่แวะมาปลดทุกข์เบาก็พบเถาซื
