่อ ชายหนุ่มคนนั้นปวดปัสสาวะจนทนไม่ไหว จึงรีบเปิดม่านห้องน้ำออกแล้วปลดเบาใส่เถาซื่อเต็มๆ
เถาซื่อสะดุ้งสุดตัว ลืมไปเลยว่าตนเองกำลังแสร้งทำเป็นหมดสติ นางลุกขึ้นตบหน้าชายหนุ่มคนนั้นอย่างแรง “เจ้าเด็กอายุสั้น รีบร้อนไปเกิดใหม่หรือไง บุกเข้ามาแบบนี้ได้ยังไง?”
ชายหนุ่มที่เข้ามาปลดทุกข์เบาในห้องน้ำอายุเพียงสิบห้าสิบหกปี หน้าห้องน้ำไม่มีผ้าคาดเอวแขวนอยู่นี่น่า เขาก็คิดว่าข้างในไม่มีคน พอถูกเถาซื่อตบหน้าเข้าก็ตกใจจนหยุดกลางทาง รีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งหนีไปด้วยใบหน้าซีดเผือด
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำแบบนี้ ยายแก่คนนี้ช่างมีนิสัยประหลาดนัก เหตุใดถึงมานอนหลับในห้องน้ำเช่นนี้
“ท่านแม่ เหลียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?” อวิ๋นโส่วเย่าได้ยินเสียงเถาซื่อก็รีบวิ่งเข้ามาถามด้วยดวงตาแดงก่ำ
เถาซื่อจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองควรแสร้งทำเป็นหมดสติ “อยู่… อยู่ในห้องข้า”
อย่างไรเสียเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว ยิ่งมีชาวบ้านมามุงดูมากมายเช่นนี้ อวิ๋นโส่วเย่ายิ่งไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ
อวิ๋นโส่วเย่ารีบวิ่งไปที่ห้องหลัก ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดก็โชยออกมา
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ใบหน้าบวมเบี้ยวครึ่งซีก ในมือกำกรรไกรเปื้อนเลือดแน่น นางนั่งขดตัวอยู่บนเตียงอุ่นด้วยท่าทางหวาดกลัว สภาพผมเผ้ารุงรัง เส
