ื้อผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววหวาดกลัวและสิ้นหวัง
ส่วนบนเตียงอุ่นอีกด้านหนึ่งมีร่างของเจียงเทียนเป่านอนอยู่ บนไหล่มีรอยแผลถูกแทงหนึ่งแผลแต่เลือดหยุดไหลแล้ว
พอเห็นภาพตรงหน้าอวิ๋นโส่วเย่าก็เข้าใจทุกอย่าง หัวใจของเขาราวกับถูกมีดแหลมคมนับพันนับหมื่นเล่มกรีดแทง
“ไอ้สารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!” อวิ๋นโส่วเย่าตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะพุ่งเข้าไปชกหน้าเจียงเทียนเป่าอย่างแรง ชาวบ้านที่มามุงดูเกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โต จึงมีชายร่างกำยำรีบเข้าไปจับตัวอวิ๋นโส่วเย่าเอาไว้
ส่วนเถาซื่อเห็นท่าทางดุร้ายของอวิ๋นโส่วเย่าก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ นางทรุดตัวลงร้องไห้โอดครวญอยู่หน้าประตู “โธ่เอ๊ย… ข้าทำกรรมอะไรไว้หนอ แค่เข้าห้องน้ำไปไม่นาน หลานสาวก็ไปล่อลวงหลานชายข้าเสียแล้ว!”
“หลานสาวผู้น่าสงสารของข้า คงถูกเฉาซื่อแม่ใจร้ายคนนั้นสอนมาเป็นแน่ อะไรดีๆ ก็ไม่สอน ดันสอนให้ไปล่อลวงหลานชายของข้า หลานสาวคนนี้ช่างทำให้วงศ์ตระกูลอับอายขายขี้หน้ายิ่งนัก! สวรรค์ เหตุใดข้าถึงน่าเวทนาเช่นนี้…”
คำพูดของเถาซื่อดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ ราวกับคมมีดกรีดแทงหัวใจของนางให้แหลกสลาย
“กรี๊ด…” เรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองของนาง อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์กุมศีรษะ ก่อนจะวิ่งพรวดออกไป บ้านตร
