อนอันรุนแรงออกมา พลังอันน่ากลัวปะทุจากการปะทะครั้งนี้และทำหพื้นดินแตกออก ฝุ่นและทรายกระจายขึ้นในอากาศไม่อาจจะมองเห็นได้ชัด
การปะทะนี้รุนแรงอย่างมาก มันไม่ได้เหมือนการปะทะของราชาเทพช่วงต้นกับราชาเทพช่วงปลายแต่เหมือนกับการปะทะของราชาเทพช่วงสูงสุดมากกว่า
หลังจากโจมตีเสร็จ ปรมาจารย์ชูได้ถอยกลับไป เขายังคงแสดงสีหน้าใจเย็นไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าไปเลยแม้แต่น้อยแต่สายตาของเขาที่มองไปยังเจี้ยนเฉินได้แสดงความตกตะลึงออกมา
ในอีกด้านร่างกายของเจี้ยนเฉินสั่นไหว เขาถอยกลับไปหลายก้าว พื้นดินที่เขาเหยียบแตกออกเผยรอยเท้าฝังลึกเอาไว้
ราชาเทพมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ทุกคนต่างก็พากันตกตะลึงเพราะพลังอันน่ากลัวที่เกิดจากการปะทะครั้งนี้
“เจี้ยนเฉิน ไป่ฉีกับคนอื่น ๆ อาจจะโดนเจ้าฆ่าเพราะเจ้ามีความแข็งแกร่งเช่นนี้” ปรมาจารย์ชู เอามือไขว้หลังและมองมายังเจี้ยนเฉิน เขามองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างใจเย็นราวกับนักปราชญ์
“ถูกต้อง ข้าฆ่าพวกนั้น” เจี้ยนเฉินตอบกลับ เขาไม่ได้แสดงท่าทีกลัวออกมาเลยแม้แต่นน้อย เขากลับแสดงความต้องการที่จะสู้ออกมา พลังของเขานั้นน่าตกใจ เขาได้แผ่เจตจำนงกระบี่ที่แข็งแกร่งออกมา มันราวกับว่าเขาเป็นกระบี่ไม่ใช่มนุษย์
“เรามองข้ามการตายของพวกนั้นได้ เรามองข้ามสมบัติสวรรค์ที่เจ้าเอาไปได้ เราต้องการแค่ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเจ้า ถ้าเจ้าทิ้งนางไว้ เราจะไม่ทำให้มันเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับเจ้า” ปรมาจารย์
