เสี่ยวเจิ้งก็ยังไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ แต่พวกเขามั่นใจว่าสมบัติสวรรค์เหล่านี้ล้ำค่าจนถึงระดับที่คาดไม่ถึง
ดอกไม้แห่งวิถีทั้งหมดที่ถูกขุดออกไปนั้นเหมือนกับหยดน้ำหยดเดียวในมหาสมุทรเมื่อเทียบกับสมบัติสวรรค์ระดับเทพในสวนแห่งนี้
ตอนนั้นมีชายวัยกลางคนโผล่มาในสวน เขามองมาที่เจี้ยนเฉินที่เก็บเอาสมบัติสวรรค์ต่าง ๆ ไป ไม่นานเขาก็ต้องตะลึง หลังจากนั้นเขาก็มองไปรอบ ๆ และพบว่าดอกไม้แห่งวิถีถูกขุดออกไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ราก สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง “จะ จะ เจ้าเอาดอกไม้แห่งวิถีไปหมดเลยรึไง ? ”
“จัดการเขา เราไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปได้” สีหน้าของเจี้ยนเฉินหม่นลงและพุ่งเข้าหาชายคนนั้นโดยไม่ลังเล
ไคยะเองก็ทำการโจมตีเช่นกัน นางระเบิดพลังต่อสู้อันน่าตกใจออกมา นางใช้กฎแห่งไฟและกฎแห่งการทำลายเพื่อโจมตีชายคนนั้นร่วมกับเจี้ยนเฉิน
ชายคนนั้นเป็นเพียงแค่ราชาเทพช่วงกลาง ทั้งไคยะและเจี้ยนเฉินสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดายแม้ว่าจะลงมือเพียงลำพัง นี่ไม่ต้องนับการร่วมมือกันเลย แค่การโจมตีครั้งเดียวเขาก็หมดท่า จากนั้นเจี้ยนเฉินก็ทำให้อีกฝ่ายหมดสติด้วยหมัดของตน
“เจ้าอยากให้ข้าวางค่ายกลที่ทางเข้าเพื่อหยุดคนเอาไว้รึไม่ ? ” ปรมาจารย์เฉินหลงถามขึ้นมา
เจี้ยนเฉินปฏิเสธข้อเสนอนี้โดยไม่ลังเล เขาพูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ว่ายิ่งทำให้เรื่องนี้ชัดเจนขึ้นไปอีกหรือ ? เราทำแบบนั้นไม่ได้ เราต้อง
