ข้าก็ยกต้าเป่าให้เขาก็สิ้นเรื่อง เขาจะฆ่าต้าเป่าทิ้งหรืออย่างไร? ใครจะไปถือสาหาความกับคนบ้ากันเล่า?”
“เฮ้อ… เพียงแต่น่าสงสารต้าเป่าของข้าจริงๆ เจวียนเอ๋อร์พูดถูก อยู่ดีๆ เหตุใดต้าเป่าถึงได้ไปไล่ตามเหมยเอ๋อร์กันเล่า”
กล่าวจบก็มองเถาซื่อด้วยแววตาและรอยยิ้มที่แฝงความนัย “ท่านแม่ จี้เครื่องรางทองคำที่ต้าเป่าสวมติดตัวอยู่หายไปแล้วขอรับ วันนั้นตอนที่พวกข้ามา ทุกคนเห็นว่าต้าเป่าสวมจี้เครื่องรางทองคำอยู่ ญาติพี่น้องหลายคนยังเอ่ยชมไม่หยุดปากเลย”
เมื่อเขาพูดจบ ใบหน้าของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
ส่วนเถาซื่อจ้องมองด้วยสายตาดุดัน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? พวกเจ้าดูแลของไม่ดีเอง จะมาโทษคนอื่นหรือ?”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รีบปลอบใจเถาซื่อ “ท่านแม่ ไม่ได้โทษใครหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่มีคนเห็นว่า เหมยเอ๋อร์เป็นคนดึงจี้ทองคำของต้าเป่าไป ต้าเป่าถึงได้คลุ้มคลั่งขึ้นมา”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์รีบปฏิเสธทันที “โกหก พวกเจ้าโกหก จี้ทองคำอะไรกัน ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าไม่เคยเห็น”
เจียงต้าไห่ยิ้มๆ “เหมยเอ๋อร์ พี่เขยไม่ได้ใส่ร้ายเจ้านะ หากไม่เชื่อ พี่เขยจะไปตามคนที่เห็นเหตุการณ์มาเป็นพยานเอาไหม?”
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเถาซื่อได้ยินดังนั้นก็ดุด่าอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ทันที “นังเด็กสารเลว ข
