ยป้ายสีข้าแบบนี้?”
“พอได้แล้ว!” ผู้เฒ่าอวิ๋นตบโต๊ะอย่างหัวเสีย ถลึงตาใส่ทุกคน
“วันนี้ที่เรียกพวกเจ้ามา ก็เพื่อมาปรึกษาหารือ ตอนนี้พี่รองของพวกเจ้ากลับมาแล้ว เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ เป็นแน่! คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าแต่ละคน ไม่ช่วยกันคิดหาทางแก้ไข กลับทะเลาะกันเองแบบนี้”
เถาซื่อจ้องมองด้วยแววตาดุดัน ตบโต๊ะเสียงดังพร้อมตะโกนด่า “ยังไง? เขากลับมาแล้วจะทำไม? แยกบ้านกันไปแล้ว เขาก็ยังเป็นลูกชายเจ้าอยู่ดี ตาแก่ไร้ความสามารถ แค่ลูกชายคนเดียวยังจัดการไม่ได้ กลับมาตะคอกใส่พวกข้า”
ผู้เฒ่าอวิ๋นพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วจะทำอย่างไร พี่รองของพวกเจ้าไม่ใช่คนใจดีอะไรนะ!”
เถาซื่อ “ใช่ เขาไม่ใช่คนใจดีอะไร ทำร้ายเจ้าสี่ไปแล้ว ตอนนี้จะมารังแกใครอีก? ข้าจะสู้ตายกับมัน มันกล้าฆ่าข้าหรือ? อย่างไรเสีย ข้าก็เป็นภรรยาที่ท่านอวิ๋นเจียชางแต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง เป็นแม่เลี้ยงของมัน แม่เลี้ยงก็คือแม่ มันกล้าลงมือกับข้าเชียวหรือ?”
เจียงต้าไห่รีบพูดหว่านล้อม “ท่านพ่อ ท่านแม่ เรื่องนี้พวกท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกขอรับ พี่รองเขากลับมาแล้วก็แล้วไปเถอะ ต้าเป่าบ้านพวกข้ามันบ้า ชอบคลุ้มคลั่ง เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้”
“พูดตรงๆ เลยนะขอรับ ต่อให้ไปฟ้องศาลาว่าการ ทางการก็ไม่เอาผิดคนบ้าหรอกขอรับ หากเขาจะเอาเรื่อง พวก
