ต้องชดใช้ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียว”
อวิ๋นโส่วจงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อโบกไปมาตรงหน้าอู๋อวี่ “เจ้าหมายถึงสิ่งนี้ใช่หรือไม่?”
เมื่อเห็นจดหมายในมือของอวิ๋นโส่วจง ใบหน้าของอู๋อวี่ก็ซีดเผือดลงทันที เขามองอวิ๋นโส่วจงด้วยความหวาดกลัวพลางเอ่ยถาม “เป็นไปไม่ได้! จดหมายฉบับนี้ไปอยู่ในมือของเจ้าได้อย่างไร? อู๋กังเป็นคนสนิทของข้าเขาไม่มีทางทรยศข้า”
อวิ๋นโส่วจงยิ้มเยาะด้วยท่าทีเหยียดหยาม “แต่ก่อนเจ้าเองก็เป็นคนสนิทของนายท่าน”
คำพูดของเขาพลันทำให้อู๋อวี่สะอึกจนพูดไม่ออก แต่เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อความจริงตรงหน้า “เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นอู๋กังขี่ม้าออกไปกับตา…”
ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นเอ่ยถาม “ไฉจง เจ้าแอบใส่ยาสลบในน้ำที่ข้าดื่ม!”
คงมีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่อธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงหมดสติไปแล้วตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในป่าแห่งนี้
อวิ๋นโส่วจงเข้าใจแล้ว หมอนี่โดนยาสลบเล่นงาน จนไม่รู้ว่าใครเป็นคนจัดการเขา ในเวลานี้เขาเข้าใจวิธีการของฉู่อี้มากขึ้น เจิ้นหย่วนโหวผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
อวิ๋นโส่วจงเล่นกริชในมือโดยไม่ตอบคำถามของอู๋อวี่ ทันใดนั้นเขาก็เอากริชแทงลงไปที่เท้าของอู๋อวี่อย่างแรง กริชแทงทะลุฝ่าเท้าของเขาในทันที ทันใดนั้นอู๋อวี่ก็ร้องโหยหวนด้วยความ
