อเทพ เขาคงเป็นคนที่มีชื่อเสียง เขาอาจจะทำให้เราออกจากห้องไปแล้วแต่เขายังนั่งนิ่งไม่ทำอะไร มันอาจจะเพราะเขากลัวเรา ชายคนนี้คงเป็นขั้นเทพที่ปกปิดพลังของตัวเองด้วยทักษะลับ เขาอาจจะอยู่แค่ขั้นศักดิ์สิทธิ์”
“ตระกูลหยางกล้าดีถึงขนาดนี้ในเมืองหลวงเลยหรือ ? นี่พวกเขายึดเมืองหลวงไปได้แล้วหรือไง ? ” เจี้ยนเฉิน พึมพำกับตัวเอง
แต่สีหน้าของหยางเทียก็เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องแย่ ๆ ในอดีตพร้อมกับสีหน้าที่มืดครึ้ม เขาโมโหจนตะโกนออกมาว่า “เจ้ามันรนหาที่ตาย ! ” หยางเทีย เหวี่ยงมือเข้าตบหน้าเจี้ยนเฉิน
เขาไม่รู้ว่าเขากำลังจะตบหน้าใครในตอนนี้
แม้แต่บรรพชนตระกูลหยาง หยางไค ก็ไม่มีทางกล้าพอที่จะทำเรื่องแบบนี้
นี่เพราะการกระทำนี้จะสร้างความโกรธแค้น มันจะคงอยู่ในใจจนตัวตาย
สายตาของเจี้ยนเฉินเย็นชาขึ้นมา เขาจับมือของหยางเทียได้อย่างง่ายดายและมองไปที่อีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะพูดขึ้นว่า “เจ้ากล้าดีจริง ๆ แค่การกระทำนี้ก็ทำให้ข้าปลิดชีวิตเจ้าได้แล้ว แต่ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าเพราะทวดของเจ้า เจ้าอาจจะหลีกหนีความตายไปได้แต่เจ้าก็ยังต้องได้รับการลงโทษ” ในพริบตาเจี้ยนเฉินก็ฉีกแขนของ หยางเทียทิ้งพร้อมกับเลือดที่สาดออกมาราวกับน้ำพุ
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็แตะตัวหยางเทียเบา ๆ หยางเทียกรีดร้องออกมาก่อนจะกระอักเลือดแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไป
ตาของผู้อาวุโสที่สร้างอาคมนั้นสั่นไ
