เครื่องรางมาและถือมันราวกับเป็นสมบัติพร้อมยังขอบคุณ เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินออกจากแคว้นค้นกระบี่ หลังจากนั้นเขาก็กลับไปยังเมืองหลัก ย้อนกลับไปตอนอยู่ในสุสานราชาเทพ เขากับหลิงเฮ่ากงไม่ได้รู้จักกันแต่อีกฝ่ายกล้าที่จะชักกระบี่ของตัวเองออกมาสู้กับขั้นเหนือเทพคนอื่นเพื่อเขา
เจี้ยนเฉินจำเรื่องนี้ได้ขึ้นใจ เขาได้พูดคุยกับหลิงเฮ่ากงอยู่บ้างหลังจากนั้นและทำให้เขาชื่นชมจิตใจของหลิงเฮ่ากง เขาจะไม่ช่วยหลิงเฮ่ากงเมื่อประสบปัญหาได้ยังไง ?
โชคร้ายที่ตอนนี้เขาอ่อนแอเกินไป เขาต้องรับมือกับลัทธิปีศาจชั้นฟ้าที่น่ากลัวและเขาก็หมดหนทางในการรับมือกับพวกนี้
ไม่งั้นแล้วเขาคงไม่รังเกียจที่จะช่วยหลิงเฮ่ากงแก้ไขเรื่องนี้ด้วยการปลิดชีวิตรองหัวหน้าอย่างห้วยอันด้วยตัวเอง
ผู้อาวุโสลัทธิปีศาจชั้นฟ้านั้นน่ากลัว เขาอยู่ในจุดที่พลังของเขาทำให้เจี้ยนเฉินตะลึงแต่ลัทธิปีศาจชั้นฟ้ามีหลายาขาและแต่ละสาขาก็มีรองหัวหน้าหลายคน ผลก็คือมันมีรองหัวหน้าอยู่หลายสิบคน
มันเพราะการปลิดชีวิตรองหัวหน้าเพียงคนเดียวนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดปรากฏตัวออกมาด้วยตัวเองได้
“หลิงเฮ่ากง นี่คือทั้งหมดที่ข้าจะช่วยเจ้าได้ในตอนนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลตัวเองและแข็งแกร่งขึ้นมาในไม่ช้า” เจี้ยนเฉินคิด
แต่สิ่งที่เจี้ยนเฉินไม่รู้ก็คือตอนที่เขาออกมาจากแคว้นค้นกระบี่ หัวหน้าตระกูลหลิงได้เข้าห้องลับที่มีค่ายกลวางไว้ทันที สีหน้าดีใจและตื่นเต้
