พ่อ พวกเราต้องรู้สถานการณ์ให้แน่ชัด ท่านไปถามหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ว่าคนที่ป่วยในหมู่บ้านนี้มีอาการเป็นเช่นไรบ้าง ยิ่งละเอียดยิ่งดีนะเจ้าคะ”
กล่าวจบ นางมองฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงที่กำลังร้อนใจ ก่อนจะเอ่ยปลอบ “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าพกยาที่ท่านนักพรตจากภูเขาหลงหู่ให้ข้ามาด้วย ข้างในมียาป้องกันโรคระบาด พวกท่านไม่ต้องกลัว พวกเราจะไม่เป็นไร เพียงแต่ต้องถามอาการให้แน่ชัด มิเช่นนั้นหากกินยาผิดไปจะแย่เอา”
แท้จริงแล้วฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงร้อนใจเพราะเป็นห่วงอวิ๋นเจียว กลัวว่านางจะเป็นอันตราย แต่ไม่คาดคิดว่าคนที่สงบนิ่งที่สุดกลับเป็นเจียวเอ๋อร์ เด็กน้อยวัยหกขวบที่ยังไม่ถึงเจ็ดขวบดี
“อืม พ่อจะไปถามให้” คำพูดของอวิ๋นเจียวทำให้เขาได้สติ รีบลงจากรถม้าไปสอบถาม
อวิ๋นเจียวรีบกำชับ “ท่านพ่อ อย่าไปถามคนป่วย ไปถามพวกทหารนะเจ้าคะ!”
ก่อนหน้านี้ตอนที่อวิ๋นโส่วจงไปถามทหาร เกือบจะถูกไล่ตะเพิด คราวนี้เขากลับไปหาพวกทหารอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เขากลับไม่รีบพูด แต่กลับยื่นเงินไม่กี่ตำลึงออกไปก่อน
ครั้งนี้เขาเลือกทหารที่ยืนอยู่ตรงมุมที่ถูกบังด้วยรถม้าของเขาพอดี ไม่มีใครมองเห็น “นายท่านทั้งหลาย พวกข้าเป็นพ่อค้าที่สัญจรผ่านมา ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับชาวบ้านที่นี่ อยากรบกวนพวกท่านช่วยชี้แนะสถานการณ์สักหน่อย!”
เหล่าทหารเห็
