ๆ หรือ ? โม่หยานจ้องที่เฉินเจี้ยนพร้อมกับแววตาแปลก ๆ เพราะความตื่นเต้นค่อย ๆ ลุกโชนขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
โม่หยุน ข้ายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้าวางแผนจะสั่งสอนบทเรียนให้ข้าอย่างไร ? เฉินเจี้ยนเดินไปหาโม่หยุน เขาไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและไม่ได้ปลดปล่อยพลังของเขาให้รั่วไหลออกมา ดังนั้นเขาจึงดูเหมือนเป็นคนธรรมดา
แต่พลังของเขาแผ่ออกมานี้กลับกดดันผู้อาวุโสทั้งสองได้ โม่ชานถอยกลับไปพร้อมกับประคองโม่หยุน ตอนนี้ผู้อาวุโสทั้งสองไม่ได้มีความมั่นใจอีกต่อไป กลับกันแล้วพวกเขากลับแสดงความกลัวออกมาบนใบหน้าแทน
“ผู้นำตระกูล…” โม่ชานป้องมือให้กับผู้นำตระกูลโม่ ตอนนี้เขาลืมเรื่องเกียรติที่เขามีในฐานะจอมยุทธขอบเขตเทพไป เขาเหมือนจะขอให้ผู้นำตระกูลสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดมันออกมาตามตรง ๆ แต่เจตนาของเขาก็ถูกมองออกอย่างชัดเจน
นี่เพราะโม่ชานรู้สึกว่าหากเขายังแสดงท่าทีดังเดิม เฉินเจี้ยนคงฆ่าพวกเขาทั้งสองคน มันเพราะเขาไม่เห็นความกลัวในแววตาของเฉินเจี้ยนเลย นิกายจุลกระบี่นั้นไม่ได้มีความหมายใด ๆ ต่อเขา
“ใจเย็น ๆ ก่อน น้องเฉินเจี้ยน แม้ว่าผู้อาวุโสโม่หยุนจะทำเกินไปแต่เขาก็ได้รับการลงโทษที่สมควรแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็นแก่หน้าของข้าปล่อยพวกเขาไป” ผู้นำตระกูลป้องมือให้กับเฉินเจี้ยนและพูดออกมาอย่างสุภาพ
เมื่อเห็นว่าผู้นำตระกูลออกปากแทนพวกเขา ผู้อาวุโสทั้งสองก็โล่งใจ ตอนที่พวกเขามองไปที่
