ผู้ใหญ่ เจ้าเป็นเด็ก แยกบ้านแล้วอย่างไร? แยกบ้านแล้ว เจ้าก็ยังเป็นหลานสาวของข้า แยกบ้านแล้ว พ่อเจ้าก็ยังเป็นลูกที่ออกมาจากท้องข้าอยู่ดี! ข้าจะสั่งให้เจ้าทำงานสักอย่างไม่ได้เลยใช่ไหม นางคนอกตัญญู! ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
พูดจบ เถาซื่อก็คว้าไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างกำแพง ฟาดไปที่อวิ๋นหลานเอ๋อร์ อวิ๋นหลานเอ๋อร์วิ่งหลบไปทั่วลานบ้าน พลางตะโกนเสียงดัง “ท่านย่าจะตีคนตายแล้ว แยกบ้านกันแล้วยังจะมาตีข้าอีก! แยกบ้านกันแล้วยังจะให้ข้าไปปรนนิบัติอาหญิงอีก!”
บ้านตระกูลอวิ๋นพลันโกลาหล เพื่อนบ้านได้ยินเสียงก็มามุงดู วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา บางคนก็ว่า อวิ๋นหลานเอ๋อร์อกตัญญู บางคนก็ว่าผู้เฒ่าทำเกินไปแล้ว แยกบ้านกันแล้วยังจะให้หลานสาวมาปรนนิบัติลูกสาวตนเอง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ ครึกครื้นยิ่งนัก
ตอนนั้นเอง อวิ๋นโส่วกวงแบกจอบกลับมาจากทุ่งนา ตอนกลางวันเขาต้องไปช่วยอวิ๋นโส่วจงดูแลไร่นา ส่วนไร่นาที่เขาเช่าไว้ ก็ต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืด พาภรรยาไปทำงาน
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” ทุกวี่ทุกวันเลยเชียว บ้านหลังนี้ไม่เคยได้สงบสุขเลย
“ฮึ เกิดเรื่องอันใด? แค่สั่งให้หลานชายหลานสาวมาช่วยงาน ก็สั่งการไม่ได้แล้ว พวกเจ้ายังนับถือข้าเป็นพ่ออยู่หรือไม่?”
“ท่านพ่อ ท่านพูดอะไร เหตุใดพวกข้าจะไม่นับถือท่านเล่า?” อ
