“ท่านโหว นายท่านนำสิ่งนี้มาให้ขอรับ ท่านบอกว่าเป็นของที่บ้านของอวิ๋นเจียวมอบให้ เขาเก็บไว้หนึ่งชุดและนำมาให้ท่านโหวอีกหนึ่งชุด เขาบอกว่าเครื่องประทินผิวนี่ใช้สำหรับบุรุษโดยเฉพาะ ส่วนน้ำยาสระผมและสบู่เหลวอาบน้ำก็เป็นของบุรุษเช่นกันขอรับ” ผู้มาเยือนยืนก้มศีรษะรายงานอยู่เบื้องหน้าฉู่อี้
“อืม ฝากขอบคุณนายท่านของเจ้าด้วย บอกเขาด้วยว่าข้าซาบซึ้งในน้ำใจยิ่งนัก ใครก็ได้ มอบรางวัลให้เขาด้วย!”
“ขอบคุณท่านโหวขอรับ!” หลังจากพ่อบ้านพาตัวผู้มาเยือนออกไป จางหลิงก็เดินเข้ามา
“ท่านโหว อีกไม่กี่วันตระกูลอวิ๋นจะไปที่โรงผลิตเครื่องเคลือบจิงผิงที่เมืองจิ่วเจียงขอรับ”
“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อน”
“ขอรับ ท่านโหว!”
เหตุใดวันนี้ท่านโหวไม่ซักถามอะไรเพิ่ม? ปกติเมื่อได้ยินเรื่องราวของตระกูลอวิ๋น ท่านโหวมักจะซักถามอะไรเพิ่มอีกเล็กน้อย แต่วันนี้…
จางหลิงคิดไม่ออกจึงเดินออกจากห้องไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฉู่อี้สั่งให้คนเตรียมน้ำอาบน้ำ เขาเงยหน้ามองดูดวงอาทิตย์ กลางวันแสกๆ แบบนี้ท่านโหวจะอาบน้ำทำไมกัน?
หรือว่า… ท่านโหวฝันเปียกหรือ? ตอนที่เขายังเด็กก็เคยฝันเปียกตอนกลางคืน… แต่ทำไมท่านโหวกลางวันแสกๆ ก็…
ยิ่งคิดจางหลิงก็ยิ่งรู้สึกว่าท่านโหวของเขาช่างน่าสงสาร คุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นๆ มีมารดาจัดการใ
