อวิ๋นเจียวหัวเราะแต่ไม่เอ่ยวาจา บังเอิญอาจารย์ตั่งก็หัวเราะลั่น “ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่ง!”
เขาลูบเคราของตนเอง ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ความคิดของเจียวเอ๋อร์ครานี้ช่างยอดเยี่ยมนัก หากเป็นยามหิมะโปรยปรายในฤดูหนาว ได้นั่งล้อมวงผิงไฟ ต้มผักและเนื้อสัตว์พร้อมจิบสุราอุ่นๆ คงมีความสุขยิ่งนัก! ทว่าแม้จะเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิที่อากาศยังเย็นเช่นนี้ ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสใต้ร่มเงาของต้นไม้ที่เพิ่งแตกยอดอ่อนเช่นนี้ ก็ให้อารมณ์ที่แปลกใหม่ไปอีกแบบ”
อาจารย์ตั่งเป็นผู้คงแก่เรียน ความรู้กว้างไกล พอเห็นอวิ๋นเจียวขนอุปกรณ์มากมายเช่นนี้ ย่อมเดาได้ว่านางต้องการทำอะไร เด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กสาวที่มีความคิดแปลกใหม่จริงๆ
ในตอนนี้หม้อต้มน้ำหม้อไฟสองใบก็เดือดเป็นฟอง อวิ๋นเจียวคีบลูกชิ้นเป็ดที่เตรียมไว้ใส่ลงในหม้อทีละลูก ทั้งน้ำปรุงใสและน้ำปรุงเผ็ดก็แบ่งใส่ลงไปอย่างละน้อย
“นอกจากไส้เป็ดแล้ว ตอนนี้สามารถใส่เครื่องในอย่างอื่น ลงไปต้มในหม้อได้เลยเจ้าค่ะ! ผักก็เช่นกัน กินไปลวกไป ใครไม่กินเผ็ดก็ให้ลวกในฝั่งน้ำปรุงใส อ้อ ใช่น้ำปรุงใสยังตักมาพักไว้ให้เย็นแล้วค่อยกินก็ได้ น้ำแกงเป็ดตุ๋นช่วยดับร้อนได้ด้วยนะเจ้าคะ”
เมื่ออวิ๋นเจียวพูดเช่นนั้นทุกคนก็รู้วิธีการกินอาหารแปลกใหม่นี้แล้ว จึงช่วย
