“เมื่อก่อนข้าเคยเห็นท่านป้าใหญ่กับท่านแม่ซักผ้าเปื้อนเลือด ข้าก็คิดว่ามีใครได้รับบาดเจ็บ จึงไปถามท่านป้าใหญ่ แต่ท่านป้าใหญ่บอกว่าข้ายังเด็ก ไม่ต้องไปสนใจ ข้าจึงไปถามท่านแม่ ท่านแม่จึงบอกว่านั่นคือผ้าซับระดู บอกว่าผู้หญิงพอมีระดูก็สามารถแต่งงานมีลูกได้”
อวิ๋นเจียว “…”
อวิ๋นหลานเอ๋อร์ช่างกล้าหาญนัก ต่างจากหญิงสาวทั่วไปโดยสิ้นเชิง เรื่องแบบนี้ กลับพูดออกมาโดยไม่รู้สึกขัดเขินไม่เหมือนหญิงสาวในยุคนี้เอาเสียเลย
“หลานเอ๋อร์ เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่หญิงสาวพึงพูดออกมาได้หรือ?”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ถือกาต้มน้ำ เดินเข้ามาในครัวเพื่อเติมน้ำร้อน บังเอิญได้ยินคำพูดของอวิ๋นหลานเอ๋อร์เข้าพอดี สีหน้าของนางพลันบึ้งตึง น้องสาวคนนี้ช่างไม่รู้จักคิด เหตุใดจึงพูดเรื่องอุจาดเช่นนี้ให้อวิ๋นเจียวฟัง
อวิ๋นหลานเอ๋อร์ไม่ยอมแพ้ “พี่หญิง ข้าพูดความจริง ไม่ได้โกหกเสียหน่อย เหตุใดถึงเรียกว่าพูดจาเหลวไหลล่ะ?”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็โกรธจนใบหน้าที่งดงามของนางแดงก่ำ นางเดินเข้าไปบิดหูอวิ๋นหลานเอ๋อร์ทันที “ยังจะพูดอีก ดูสิว่าข้าจะฉีกปากเจ้าให้รู้แล้วรู้รอดได้หรือไม่!”
“โอ๊ยๆ! ข้าไม่พูดแล้ว พี่หญิงปล่อยข้าเถิด หากหูขาด ต่อไปข้าคงหาสามีไม่ได้แน่”
อวิ๋นเจียวหัวเราะออกมา ทำให้อว
