คะ”
ฟางซื่อขมวดคิ้ว “หม้อไฟหรือ?”
อวิ๋นเจียวรีบพูด ”เป็นอาหารที่พ่อค้าต่างแดนที่ให้สูตรเครื่องประทินผิวข้าบอกมาเจ้าค่ะ หากไม่ได้เห็นท่านแม่กำลังจัดการเป็ด ข้าก็คงนึกไม่ออก”
ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ฟางซื่อจึงรีบพูด “ก็ได้ แล้วต้องทำอย่างไร เจ้าบอกแม่มาเถิด เดี๋ยวแม่ทำให้เอง”
อวิ๋นเจียวพูด “ท่านแม่แค่ล้างไส้เป็ดให้สะอาดก็พอแล้วเจ้าค่ะ อ้อ ใช่แล้วเลือดเป็ดด้วยเจ้าค่ะ หาชามใส่น้ำเกลือมาสักใบแล้วใส่เลือดเป็ดลงไป ส่วนเครื่องในก็ใช้ได้หมดเลยรวมถึงตีนเป็ด หัวเป็ด คอเป็ด ปีกเป็ด ส่วนเนื้อเป็ดก็หั่นเนื้อส่วนอกมาสับ แล้วปั้นเป็นก้อนกลมๆ”
“แล้วก็เหลือเป็ดไว้ให้ข้าสักหนึ่งตัว พวกเราตุ๋นน้ำแกงเป็ดกันนะเจ้าคะ อ้อ ใช่แล้ว ผักกวางตุ้งในไร่ก็เตรียมไว้หน่อยนะเจ้าคะ”
ในยุคสมัยนี้ ไส้หมูเพียงแค่ล้างทำความสะอาดก็มีคนกินแล้ว เพราะทุกคนต่างขาดแคลนไขมัน ไม่มีสิทธิ์เลือกมาก แต่ไส้ไก่ไส้เป็ดกลับไม่มีใครกิน สาเหตุหลักๆ ก็เพราะมันเล็กเกินไป กินไม่อิ่มท้อง อีกทั้งยังล้างทำความสะอาดยาก
แต่อวิ๋นเจียวพอเห็นไส้เป็ดก็นึกถึงหม้อไฟที่ตนเองเคยกินในชาติก่อนตอนอยู่เทียนเฉา ไส้เป็ดลวกในน้ำซุปเดือดๆ จิ้มกับน้ำจิ้มรสเด็ด รสชาตินั้น อร่อยอย่าบอกใครเชียว
เดิมทีนางก็เป็นคนชอบกิน ก่อ
