ี้จบลง เขาจะไปหาปู่และขอลูกท้อมา เขาไม่เชื่อว่าเขาจะไม่อาจเอาชนะนายน้อยเกาะได้หลังจากที่กินลูกท้อเข้าไป
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนเห็นสายตาของเจียงหยางซู เขาหัวเราะในใจและเดินเข้าไปหาก่อนจะพูดขึ้น “น้องชาย เจ้าแพ้แล้ว เจ้ายังต้องเรียกข้าว่าท่านพี่อยู่”
ใบหน้าของเจียงหยางซูหม่นลง เขามองไปที่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนอย่างเย็นชาและพูดขึ้นมาว่า “เจ้าชนะเพราะกินลูกท้อเมฆม่วง การต่อสู้ระหว่างเรานั้นไม่ยุติธรรม ดังนั้นข้าจึงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ข้าจะท้าประลองกับเจ้าอีกครั้งในครึ่งปี”
“ได้ งั้นข้าจะรอละกัน” ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนไม่ได้คิดเรื่องนี้มาใส่ใจ เขาหันกลับและเดินจากไปหลังจากที่พูดจบแต่เขาเหมือนกับคิดบางอย่างออกหลังจากที่เดินไปไม่กี่ก้าว เขาหันกลับมาแล้วหัวเราะเยาะเจียงหยางซู “น้องชาย บางทีเจ้าคงต้องรอให้น้าของเจ้ากลับมาและให้ลูกท้อกับเจ้าสินะ ? ข้าแนะนำว่าเจ้าเลิกคิดแบบนั้นซะ หากเจ้าไม่เปลี่ยนความคิด น้าของเจ้าคงไม่มีทางสนับสนุนเจ้าเพราะน้าเจ้าไม่ชอบใช้ของเสียเปล่า”
เจียงหยางป้ามองไปที่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนด้วยสายตาที่แฝงด้วยความหมายเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเข้าใจคำพูดของ ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนว่ากำลังพูดถึงตัวเองอยู่
แต่เจียงหยางป้าไม่ได้พูดอะไร เขาเห็นว่าหลานเพียงคนเดียวนั้นมีหลายจุดที่ต้องแก้ไขหลังจากที่เห็นพฤติกรรมของนายน้อยแห่งเกาะสามเซียน
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนอยู่ที่ตระกูลเจียงหยางต่ออีกหลายวัน เพราะฐานะนายน้อยแ
