้มีปัญหาอะไรตามมา ผลสุดท้าย เรื่องกลับยุ่งเหยิงไปหมด
หึ! มีคนชี้ตัว มีคนรับผิดแทน งั้นก็จับไปให้หมด! พอไปถึงศาลาว่าการ ก็ไม่มีชาวบ้านคอยจับตามองเหมือนตอนนี้แล้ว…
คิดได้ดังนั้น หัวหน้าเจ้าหน้าที่จึงโบกมือแล้วเอ่ยขึ้นว่า “จับพวกมันไปให้หมด! ไปสอบสวนให้ละเอียดที่ศาลาว่าการ! หากเป็นผู้ร้ายตัวจริง ก็ลงโทษตามกหมาย หากไม่ใช่ก็ปล่อยตัว!”
“ขอรับ!” เจ้าหน้าที่รับคำสั่ง แล้วพุ่งเข้าไปจับกุมอวิ๋นโส่วกวง อวิ๋นโส่วจู่ และอวิ๋นโส่วเย่า
ดูเหมือนว่าพวกเขาตั้งใจจะกวาดล้างให้หมด ผู้เฒ่าอวิ๋นเกือบจะเป็นลมไปเสียตรงนั้น บุตรชายห้าคนของเขา ตอนนี้กำลังจะถูกจับไปสี่คน!
อวิ๋นโส่วจู่ร้องโวยวายทันที “ไม่ใช่ข้า ทำไมต้องจับข้าด้วย? ข้าไม่ไปศาลาว่าการ! ผู้ดูแลจาง ข้าไม่ไปศาลาว่าการ! ท่าน…”
ปัดโธ่เอ้ย ไอ้โง่นี่! ผู้ดูแลจางรีบตวาด “หุบปาก เจ้าเป็นคนทำหรือไม่ พอไปถึงศาลาว่าการก็รู้เอง!”
เขาเน้นคำว่า ‘รู้เอง’ เป็นพิเศษ พร้อมกับส่งสายตาให้อีกฝ่ายตลอดเวลา ไอ้โง่นี่ หรืออยากจะเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาต่อหน้าธารกำนัลหรืออย่างไร? บัดซบจริงๆ เรื่องนี้จบเมื่อไหร่ เขาต้องจัดการไอ้โง่นี่ทันที ปล่อยเอาไว้มีแต่จะเป็นภัย
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองบุตรชายแต่ละคนของตนด้วยความหนักใจ จากนั้นจึงเดินโซเซไปหาหัวหน้าหัวหน้าเจ้า
