หลิ่วซื่อกับสามีเป็นคนไร้ยางอายที่ใครๆ ในหมู่บ้านก็รู้จักกันดี ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงไม่ชอบพวกเขา ตอนนี้พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็มีคนพูดสวนขึ้นมาทันที
“โอ๊ย! นี่เจ้าเป็นพระโพธิสัตว์กวนอิมหรืออย่างไร รู้ฟ้ารู้ดินไปเสียหมด คนเขาจะมีเคราะห์ร้ายหรือไม่มี เจ้าก็รู้ด้วยหรือ?”
“อย่าเป็นเหมือนครั้งก่อนเชียวนะ ไปใส่ร้ายคนอื่นเขา สุดท้ายตัวเองกลับถูกขังคุกเสียเอง!”
“แม่เจ้าหู่หยาจื่อ บอกพวกเรามาสิ ว่าคุกของศาลาว่าการเป็นอย่างไรบ้าง?”
คำพูดพวกนี้ทำให้หลิ่วซื่อโกรธจนตัวสั่น เพราะคุกของศาลาว่าการอำเภอนั้น ถือว่าเป็นฝันร้ายของนาง! แต่กระนั้นนางกลับไม่สามารถโต้เถียงอะไรได้เลย!
“พวกเจ้าอย่าได้ไม่เชื่อคำพูดของข้าเชียว บ้านอวิ๋นโส่วจงกำลังจะเจอเรื่องร้าย ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ถูกขังคุกเพียงวันสองวันแน่” พูดจบ นางก็ไม่ซักผ้าต่อ หยิบถังใส่เสื้อผ้าสกปรกเดินกลับบ้าน
บรรดาสะใภ้ที่ซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำหัวเราะเยาะ “เดินช้าๆ หน่อย ระวังจะล้มเอา เจ้าไม่มีคนคอยทำงานให้เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ!”
ก่อนหน้านี้ตระกูลอวิ๋นยังไม่ได้แยกบ้านกันอยู่ เคยเห็นคนขี้เกียจอย่างหลิ่วซื่อมาซักผ้าที่ริมแม่น้ำเสียที่ไหน? พอแยกบ้านกันอยู่แล้ว งานบ้านของบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าก็ตกเป็นภาระของนางทั้งหมด มิเช่นนั้น จะให้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ท
