อกล่าวว่า “เรื่องนี้ต้องถามนางเองถึงจะรู้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเจียวก็ไม่คิดมากอีกต่อไป หันไปถามอวิ๋นโส่วจงว่า “ท่านพ่อ ท่านรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”
อวิ๋นโส่วจงแสยะยิ้มเย็นชา “เรื่องในจวนของเตียวซวี่อันวุ่นวายมาก แค่ใช้เงินเล็กน้อยไปถามบ่าวไพร่ก็รู้เรื่องแล้ว”
เขาแอบไปที่อำเภอ ยืนซุ่มอยู่ใกล้ประตูหลังของเรือนในศาลาว่าการ สำรวจอยู่ครึ่งค่อนวัน สุดท้ายก็เลือกคุณยายสองคนที่ออกมาซื้อของและชอบนินทาคนอื่น ให้เงินพวกนางไปเล็กน้อย พวกนางก็เล่าทุกอย่างให้ฟัง
ยิ่งไปกว่านั้น เรือนด้านในของศาลาว่าการมีอูซื่อเป็นคนดูแล จึงค่อนข้างหละหลวม ข่าวสารภายในมักจะรั่วไหลออกมา คนข้างนอกก็รู้ไม่น้อย และเป็นเพราะเขาร้อนใจ มิฉะนั้นก็ไม่ต้องเสียเงิน เพียงแค่ไปนั่งจิบชาในโรงน้ำชาสักหนึ่งวัน ก็ได้ข่าวคราวมาแล้ว
อวิ๋นโส่วจงกล่าวว่า “สรุปคือ แม้ว่าพวกเราจะรู้เรื่องนี้แล้ว แต่พวกเราก็ต้องตอบแทนน้ำใจของเก๋อซื่อ”
ฟางซื่อพยักหน้าเห็นด้วย “อืม ข้าก็คิดเช่นนั้น”
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยขึ้นอีกว่า “จริงสิ เจียวเอ๋อร์ ทางท่านอาจารย์ตั่งส่งข่าวมาว่า ทางโรงหลอมเหล็กอันหลิงได้ผลิตท่อทองแดงตัวอย่างออกมาชุดหนึ่งแล้ว ตอนนี้อยู่ระหว่างขนส่ง น่าจะมาถึงในอีกสองสามวัน”
“ส่วนเรื่องโถส้วมชักโครก ทางโรงผลิตเครื่องเคลือ
