ยางหลิ่วที่จวนเจิ้นหย่วนโหว ฉู่อี้สวมชุดลำลองยืนอ่านตำราอยู่ข้างหน้าต่าง แต่แม้ว่าในมือของเขาจะถือม้วนตำราอยู่ แต่สายตากลับมองไปไกลลิบ ไม่รู้ว่ากำลังมองสิ่งใดอยู่ ขณะนั้นจางหลิงเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ฉู่อี้จึงได้สติและกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน
“เรียนท่านโหว อาจารย์หม่าออกเดินทางไปเมืองหลวงแล้วขอรับ เพียงแต่อาจารย์หม่าไม่ได้ให้คนของพวกเราไปส่ง แต่ใช้รถม้าของบ้านตระกูลอวิ๋นแทน อวิ๋นฉี่เยว่ก็เดินทางไปด้วย”
ฉู่อี้ปรือตาขึ้น เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ข้ารู้แล้ว”
“สอบสวนมือสังหารพวกนั้นได้ความแล้วขอรับ พวกเขาบอกว่ามีคนจ้างวานด้วยเงินจำนวนมากให้มาเอาชีวิตท่าน ส่วนคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใครนั้น พวกเขาไม่รู้”
ฉู่อี้แสยะยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นก็ให้คนของพวกเรากลับมาเถอะ” เขารู้ดีว่าผู้ใดที่ต้องการชีวิตเขา
เพียงแต่ไม่คิดว่าพวกนั้นจะทนรอไม่ไหวขนาดนี้ ฮ่องเต้เพิ่งมีรับสั่งให้เขารับสืบทอดบรรดาศักดิ์โดยไม่ลดขั้น พวกนั้นคงร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้ว
“ทางที่ว่าการมณฑลส่งเทียบเชิญมาขอรับ ท่านผู้ว่าการของพวกเขาต้องการมาคารวะท่านโหวด้วยตัวเอง ส่วนเรื่องนายอำเภอจิ่วจิ้น ท่านผู้ว่าการของพวกเขาได้จัดการตามคำสั่งของท่านแล้วขอรับ”
ฉู่อี้เอ่ย “ไม่ต้องมาคารวะหรอก เจ้าไปบอกพ่อบ้านให้จัดเตรียมของขวัญเล็กน้อยให
