“เพราะพลังวิญญาณนักรบของข้าไม่อาจจะทำให้นางฟ้าเฮายู่บาดเจ็บได้ ทำไมข้าถึงต้องออมแรงด้วยและใช้พลังเต็มที่เพื่อดูว่าพลังวิญญาณนักรบของข้าอยู่ที่ระดับที่สามารถจัดการกับจอมยุทธขั้นย้อนกลับได้หรือไม่ ในเวลาเดียวกันข้าก็จะทำความเข้าใจพลังใหม่นี้ไปด้วยได้” เจี้ยนเฉินคิด เขาเลิกออมแรงทันทีและใช้พลังวิญญาณนักรบทั้งหมดที่มีออกไป
ทันใดนันแรงกดดันก็ทะยานสูงขึ้นโดยเฉพาะในอาณาเขตที่เฮายู่อยู่ แรงกดดันนี้อัดแน่นกันทรงพลังจนแม้แต่จอมยุทธขั้นรับมอบก็ไม่อาจรับมือได้ ถ้าเซียนจักรพรรดิเข้ามาในเขตนี้ พวกเขาก็ไม่อาจจะทนได้เกิน 10 วินาทีก่อนวิญญาณจะสลายไป พวกเขาจะต้องตาย
มันเพราะแรงกดดันนี้คือการใช้พลังวิญญาณนักรบโจมตีเล็งไปที่วิญญาณ
แต่เฮายู่ยังคงนั่งนิ่งเผชิญหน้าการโจมตีที่สามารถฆ่าเซียนจักรพรรดิได้ง่าย ๆ ขอบเขตรอบตัวนางแข็งแกร่งและคงที่ขึ้นมาทนการโจมตีที่ดั่งกับพายุ ไม่ว่าเจี้ยนเฉินจะเพิ่มพลังวิญญาณมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจจะทำให้อาณาเขตนางสั่นไหวได้เลยแม้แต่น้อย
มันอยู่ในภาวะนี้อยู่หลายวินาที เจี้ยนเฉินหมดแรงก่อนและต้องหยุดมือ เขาดึงพลังวิญญาณกลับมา เขาพบว่าการใช้มันโจมตีนี้เป็นภาระต่อวิญญาณของเขาอย่างมาก แค่ชั่วขณะที่เขาใช้มันกับเฮายู่ เขาก็ใช้พลังในวิญญาณไปกว่าหกในสิบส่วน ซึ่งเจี้ยนเฉินพบว่ามันน่าเหลือเชื่อ
ยังไงซะวิญญาณของเขาตอนนี้ก็เข้าถึงขั้นย้อนกลับ มันไม่ได้อยู่ที่ขั้นสูงสุดของเซียนจักรพรรดิแบบ
