คดีที่แยกบ้านกันแล้ว จะได้ไม่ต้องเสียเงินเลี้ยงดูคนอื่น มีเงินทองและที่ดินเพิ่มขึ้น แต่พอถึงเวลาทำงาน เขาก็เริ่มบ่นว่าที่บ้านไม่มีคนทำงานแล้ว
ผู้เฒ่าอวิ๋นถลึงตาใส่เขา ดุด่าว่า “ดูเจ้าสิ ขี้เกียจเหลือเกิน เจ้าไม่ได้เป็นห่วงว่ากระดูกแก่ๆ ของข้าจะทำงานไม่ไหวหรอก แต่เจ้าไม่อยากทำงานเองมากกว่ากระมัง?”
อวิ๋นโส่วจู่รีบยิ้มแห้งๆ แล้วตอบ “ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรน่ะ ก็ท่านอายุมากแล้วข้าเป็นห่วงจริงๆ นะ หรือไม่พวกเราไปขอให้พี่ใหญ่มาช่วยทำงานหน่อยดีไหม? ท่านดูสิ ต้นกล้าของบ้านอื่นเขาเริ่มปักดำกันแล้ว แต่บ้านเรายังไม่มีวี่แววเลย!”
“พี่ใหญ่ของเจ้าว่างหรือไง? บ้านพี่ใหญ่ของเจ้าเช่าที่ดินของเจ้ารองมาทำกินตั้งยี่สิบหมู่ แถมยังต้องช่วยเจ้ารองดูแลเรื่องต่างๆ ในไร่ เขาจะมีเวลาที่ไหนมาช่วยพวกเราทำงาน?”
“บ้านคนอื่นเขาทำที่ดินยี่สิบหมู่ยังทำไหว บ้านเราแค่สิบหมู่ทำไม่ไหวหรือไง? เจ้าอย่าเอาแต่นั่งบ่นไร้สาระ ไม่สู้รีบทำงานให้เสร็จๆ ไปเถอะ! เจ้าก็รู้ว่าบ้านเรายังไม่ได้ปักดำต้นกล้า หากเจ้ายังขี้เกียจเช่นนี้อีก พอถึงเวลาที่ดินไม่มีผลผลิต เจ้าก็รออดตายเถอะ!”
อวิ๋นโส่วจู่ยิ้มแหยๆ “ข้าจะอดตายได้อย่างไร? พี่รองมีเงินตั้งเยอะ ซื้อที่ดินไปตั้งมากมายจนกลายเป็นเศรษฐีที่ดินไปแล้ว เข
