าจะทนเห็นพ่อตัวเองอดตายได้ลงคอหรือ?”
“ไม่กลัวคนอื่นนินทาว่าอกตัญญูหรือ? วางใจเถอะท่านพ่อ หากถึงเวลานั้น พี่รองต้องเลี้ยงดูท่านแน่ ถึงตอนนั้นข้าก็จะได้พึ่งพาท่าน อย่างน้อยๆ ก็คงไม่ต้องอดตาย”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้เฒ่าอวิ๋นก็โกรธจนตัวสั่น เขายกแส้ในมือขึ้นหมายจะฟาดอวิ๋นโส่วจู่ “ข้าจะตีเจ้าให้ตายไอ้ลูกไม่รักดี! ข้าจะตีเจ้าไอ้ตัวขี้เกียจ!”
อวิ๋นโส่วจู่ตกใจ รีบยกมือขึ้นป้องหัวแล้ววิ่งไปหลบที่คันนา ผู้เฒ่าอวิ๋นกำลังจะวิ่งไล่ตี ก็เห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา จึงยอมหยุด คนผู้นั้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทา รองเท้าพื้นหนาสะอาดสะอ้าน สะพายย่ามผ้า บนย่ามผ้ามีตัวอักษรคำว่า ‘ยา’ ตัวใหญ่ หากอวิ๋นเจียวอยู่ที่นี่ ต้องจำได้แน่ว่าคนผู้นี้ก็คือผู้ดูแลจางของร้านจี้เหรินถัง!
“ท่านตา ที่บ้านมีสมุนไพรขายหรือไม่ขอรับ?” ผู้เฒ่าอวิ๋นยังไม่ทันได้เอ่ยปาก อวิ๋นโส่วจู่ก็ตาเป็นประกาย รีบพูดขึ้น “มี แน่นอนว่ามี! ไป ข้าพาท่านไปเอาที่บ้าน”
ในฐานะพ่อ เขาย่อมรู้ดีว่าบุตรชายของตนเป็นคนเช่นไร จึงรีบดุว่า “บ้านเราจะมีสมุนไพรจากที่ไหนกันล่ะ อย่าเอาแต่ขี้เกียจจนทำให้เขาต้องเสียการเสียงาน!”
อวิ๋นโส่วจู่โต้แย้ง “ท่านพ่อ ท่านไม่รู้หรอก คราวก่อนข้าขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมาบ้าง แต่ไม่รู้ว่าจะขายได้ราคาหรือไม่”
กล่าวจบเขาก็วิ่งนำหน้าไป
