น
องครักษ์คนหนึ่งเดินไปรายงานที่หน้ารถม้า “ท่านโหว จับตัวคนร้ายได้แล้วขอรับ ส่วนม้าที่คลั่งก็ถูกสังหารแล้ว”
“คนที่ตายไปให้จัดงานศพอย่างดี และมอบเงินปลอบขวัญให้กับครอบครัวของพวกเขา ส่วนท่านเซี่ยโหวช่วยจัดการดูแลรักษาชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บ หลิวจ้าน”
“ขอรับ”
“พาตัวคนร้ายไปที่ศาลาว่าการ ให้พวกเขาทำการสอบสวน เมื่อได้ความจริงแล้ว เจ้าค่อยกลับมา!”
“ขอรับ ท่านโหว!”
หลังจากออกคำสั่งทั้งหมดแล้ว ทางด้านสารถีก็จัดการเปลี่ยนม้าสำรองมาลากรถม้า และขับออกไป
ตอนที่รถม้าแล่นผ่านอวิ๋นฉี่เยว่กับอวิ๋นเจียว ม่านรถม้าก็เปิดออกเล็กน้อย สายตาคู่หนึ่งมองอวิ๋นเจียวที่มือมีเลือดซึมออกมา ทันใดนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดัน
“หลิวจ้าน!”
“ขอรับ!”
“ตัดมือของคนแคระนั่นซะ!” หลิวจ้านอึ้งไปชั่วขณะ เหตุใดท่านโหวถึงอยากจะตัดมือนักฆ่าขึ้นมา
เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ยังคงตั้งสติแล้วตอบรับ “ขอรับ!”
หลังจากการลอบสังหารที่ล้มเหลว บนท้องถนนก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แน่นอนว่าต้องเงียบสงบ เพราะชาวบ้านพากันวิ่งหนีไปหมดแล้ว เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ใครเล่าจะอยากเดินเที่ยวต่อ?
บนท้องถนนจึงเหลือเพียงชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่คนของท่านโหวที่ทิ้งไว้ให้ดูแลจัดการเรื่องนี้ทำงานอย่างรวดเร็ว พวกเขาได้ส่งคนไปเคาะประตูร้านยาจี้เหรินถัง จา
