ากว้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ทั้งสองคนแอบมองผู้เป็นเจ้านาย แต่ก็ไม่พบแววไม่พอใจบนใบหน้าของอีกฝ่าย ในทางกลับกัน เจ้านายกลับดูเหมือนจะมีความคาดหวังอยู่ในแววตาเล็กน้อย!
“คุณหนูอวิ๋นบอกว่านี่เป็นของที่พวกนางเก็บไว้ใช้เอง บ่าวลองใช้ดูแล้ว ดีกว่าเครื่องประทินผิวที่พวกนางเคยส่งมาเสียอีกเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของฉู่อี้ก็เผยรอยยิ้มออกมา ทำเอาหัวใจของหลิวจ้านกับจางหลิงเต้นโครมคราม เจ้านายของพวกเขายิ้มได้ด้วยหรือ?
ช่างน่าแปลกประหลาดเสียจริง! ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลอวิ๋น โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวกับคุณหนูน้อยผู้นั้น เจ้านายของพวกเขามักจะแสดงท่าทีอ่อนโยนลงอย่างผิดปกติ
“หลิวจ้าน รีบส่งไปเมืองหลวงในคืนนี้เลย นำไปมอบให้ท่านผู้นั้น”
“ขอรับ ซื่อจื่อ!” หลิวจ้านรับคำอย่างรวดเร็ว แล้วรับของพวกนั้นจากไป
เมื่อหลิวจ้านจากไป อวิ๋นเหนียงจึงเอ่ยขึ้น “ มีจดหมายด่วนจากเมืองหลวง ทางจวนปล่อยข่าวว่าท่านสิ้นชีพด้วยโรคร้ายไปแล้ว อีกทั้งยังมีการยื่นีกาทูลขอพระราชโองการให้ฉู่เจ๋อรับตำแหน่งซื่อจื่อ”
ฉู่อี้แสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยถาม “กำหนดวันฝังศพข้าไว้เมื่อใด?”
อวิ๋นเหนียงก้มหน้าตอบ “วันที่สิบเจ็ดเดือนนี้เจ้าค่ะ”
กล่าวจบ อวิ๋นเหนียงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสริม “บ่าวตรวจสอบแล้ว
