นั้นก็ให้คนอื่นทำเถอะ แทนที่จะไปจ้างคนอื่น ซื้อบ่าวรับใช้มาสักสองสามคนไม่ดีกว่าหรือ จะได้ถือสัญญาขายตัวของพวกเขาไว้กับเรา ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมีใจคิดร้าย”
อวิ๋นโส่วจงพยักหน้า “ตกลง เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน” เมื่อพูดถึงสูตรลับในมือของเจียวเอ๋อร์ ยิ่งต้องรอบคอบไว้ก่อน
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ต่อไปทรัพย์สมบัติและกิจการทั้งหมดที่เจียวเอ๋อร์หาได้และดูแลอยู่ ให้นางเก็บไว้เป็นสินเดิม ส่วนฉี่เยว่เป็นคนขยันหมั่นเพียร เรียนเก่ง อนาคตของเขาไม่ต้องให้พวกเราเป็นห่วง ต่อไปทรัพย์สมบัติของเขา ปล่อยให้เขาสร้างเองก็แล้วกัน”
“ส่วนเจ้าเด็กฉี่ซานพวกเราก็ไม่ต้องห่วงเลย ตอนนี้เขาเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ตั่งแล้ว วันข้างหน้าเขาก็สามารถใช้ความสามารถของตัวเองสร้างเนื้อสร้างตัวได้ ส่วนเราสองคนแก่แล้ว ก็ช่วยเจียวเอ๋อร์ดูแลบ้านเรือนก็พอ”
ฟางซื่อยิ้มๆ “ถูกต้องแล้ว อ้อ จริงสิ ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกท่าน วันนี้อวิ๋นโส่วจู่แอบอยู่ที่นอกลานบ้านของพวกเรา เขา… พอเห็นหลงจู๊ซุนก็มองตาค้างไม่กะพริบ แถมยังน้ำลายไหลอีกด้วย จากนั้นก็ถูกสารถีของหลงจู๊ซุนไล่ออกไป”
อวิ๋นโส่วจงตกใจ จากนั้นก็โพล่งออกมาด้วยความโกรธ “อะไรนะ? ไอ้คนต่ำช้า ไร้ยางอายคนนั้น เขากล้าดียังไงถึงทำเช่นนี้?”
ฉู่อี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ คนที่สาม
