เก็บที่ดินไว้เพาะปลูกเองเพียงหนึ่งร้อยหมู่ ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งร้อยหมู่จะให้เช่า ดังนั้นข้าคิดว่าจ้างคนงานห้าคนก็เพียงพอแล้ว หากช่วงฤดูเพาะปลูกคนงานไม่พอ ก็ค่อยจ้างคนงานชั่วคราวมาเพิ่มได้ขอรับ”
หัวหน้าตระกูลพยักหน้า “นั่นสินะ ตอนนี้ข้าจะไปหาคนให้เจ้าก่อน จากนั้นเจ้าค่อยเลือกดูอีกที” กล่าวจบหัวหน้าตระกูลก็ตบไหล่อวิ๋นโส่วเย่า “โส่วเย่า เจ้าเป็นคนฉลาด ติดตามพี่รองของเจ้าไว้ให้ดี เมื่อไหร่ที่เขาอยู่ดีกินดี เจ้าก็จะได้สบายไปด้วย พ่อแม่ของเจ้าบางครั้งก็ไม่ค่อยมีเหตุผล อย่าให้พวกเขามีอิทธิพลต่อเจ้าเชียว!”
อวิ๋นโส่วเย่ารู้ดีว่าหัวหน้าตระกูลพูดก็เพราะหวังดี จึงรีบกล่าว “ขอบคุณท่านลุงใหญ่ที่เตือน ข้าจะจำคำพูดของท่านไว้ อ้อ ส่วนที่ดินอีกหนึ่งร้อยหมู่ ก็รบกวนท่านลุงใหญ่กับผู้ใหญ่บ้านช่วยหาคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็งมาเช่าไปเพาะปลูกด้วยนะขอรับ”
“อืม พวกเราจะรีบกระจายข่าวนี้ออกไป รับรองว่าวันนี้เจ้าจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้กับพี่รองของเจ้าจนแล้วเสร็จได้แน่นอน” อวิ๋นโส่วเย่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจยิ่งนัก รีบประสานมือคำนับขอบคุณ
ด้วยความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูล ในที่สุดเรื่องทุกอย่างก็เรียบร้อยก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ที่ดินหนึ่งร้อยหมู่ถูกแบ่งเช่าให้หกครอบครัว ล้วนเป็นครอบครัวในหมู่บ้านที่ซื่อสัต
