คำพูดของอวิ๋นโส่วเย่า และเสียงซุบซิบดูถูกเหยียดหยามจากรอบข้าง ทำให้ผู้เฒ่าอวิ๋นโมโหจนพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าอวิ๋นโส่วเย่าไม่โกหก คราวนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์คงต้องเสียชื่อเสียงแล้วจริงๆ
ในชนบทแบบนี้ ข่าวลือแพร่กระจายไปเร็วนัก ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เช้า เรื่องของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์คงจะรู้กันไปทั่วหมู่บ้าน ลูกสาวคนนี้ของเขาถูกเถาซื่อตามใจจนเสียคน! เหตุใดถึงได้สายตาคับแคบเช่นนี้?
ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจด้วยความเศร้าสลด แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้อง เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้อะไรๆ ก็วุ่นวายไปหมด เขาหมดแรงจะจัดการแล้ว
ส่วนเถาซื่อนั้นรู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อวิ๋นโส่วเย่าเป็นลูกที่เกิดจากท้องนาง เป็นลูกชายคนแรกของนาง! แต่ตอนนี้เขากลับเข้าข้างคนนอก สมคบคิดกับบ้านเจ้าใหญ่และบ้านเจ้ารอง
“ข้าจะตีเจ้าให้ตายไอ้ลูกอกตัญญู! เหมยเอ๋อร์เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจ้า เจ้าต้องทำลายชื่อเสียงของนางเช่นนี้ด้วยหรือ!”
อวิ๋นโส่วเย่าไม่ใช่คนหัวโบราณอย่างอวิ๋นโส่วกวง เขารีบแย่งไม้กวาดในมือเถาซื่อมา และจับข้อมือของนางไว้แน่นก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ท่านแม่ ข้าเตือนท่าน เอาเวลาที่คิดจะตีข้า ไปสั่งสอนเหมยเอ๋อร์ให้ดีเถิด นิสัยอย่างนาง ต่อไปใครจะกล้ารับไปเป็นภรรยา?”
“ท่านพูดจา
