อวิ๋นโส่วเย่ากลัวว่าหากปล่อยให้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับไปคนเดียว นางจะไปพูดจาใส่ร้ายพวกเขาต่อหน้าบิดา อีกอย่างตอนนี้อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ข้อเท้าถูกเสี่ยวไป๋กัดเป็นแผลหลายแห่ง เดินไม่ไหวแล้ว จึงสั่งอวิ๋นหลานเอ๋อร์ว่า “เจ้าไปแบกอาหญิงของเจ้ากลับไป”
อวิ๋นหลานเอ๋อร์ที่กำลังกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยได้ยินดังนั้นก็ร้องโวยวาย อะไรนะ? ให้นางแบกอวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับไปหรือ? นางยอมไปเลื่อยไม้ให้บ้านลุงรองยังดีเสียกว่า!
ปรากฏว่าอวิ๋นโส่วเย่าถลึงตาใส่นาง “เจ้าไม่อุ้ม งั้นจะให้ข้าแบกเองหรือ? รีบไปอุ้มอาของเจ้าเสีย อย่าให้นางมาทำให้พื้นห้องเจียวเอ๋อร์สกปรก”
พอได้ยินว่ากลัวพื้นห้องเจียวเอ๋อร์สกปรก อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบตรงไปแบกอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ แล้ววิ่งออกไปราวกับสายลม
ปราดเปรียวว่องไวไม่ชักช้ายืดยาดแม้แต่น้อย ทำเอาทุกคนในห้องมองตาค้าง แรงของเด็กสาวคนนี้ดูเหมือนจะเยอะกว่าพวกเด็กผู้ชายเสียอีก!
อวิ๋นโส่วเย่าหันไปบอกอวิ๋นโส่วจง “พี่รอง พวกพี่กินข้าวกันต่อเถิด ข้ากลับไปดูสักหน่อย จะได้พูดเรื่องราวทั้งหมดให้ชัดเจน”
อวิ๋นโส่วจงกล่าว “เช่นนั้นก็รบกวนน้องสามแล้ว”
อวิ๋นโส่วเย่ารีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่รบกวนๆ พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าไปก่อนนะ” กล่าวจบอวิ๋นโส่วเย่าก็รีบร้อนจากไป
เมื่อกลับมาถึงบ้านตระก
