ูลอวิ๋นเก่า อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็โยนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ลงกลางลานบ้าน พอได้ยินเสียงร้องโอดครวญของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ เถาซื่อกับผู้เฒ่าอวิ๋นก็รีบเดินออกมาจากห้องโถง ส่วนอวิ๋นโส่วจู่กับหลิ่วซื่อก็วิ่งออกมาจากห้องครัว และห้องของตัวเองเช่นกัน
เมื่อเห็นอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ทรุดตัวลงอยู่กลางลานบ้าน ข้อเท้ามีเลือดไหลออกมา เขาก็ตกใจจนร้องเสียงหลง “อ้าว เหมยเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดเท้าถึงมีเลือดไหลเสียเล่า?”
“เกิดอะไรขึ้น? ลูกเหมยเอ๋อร์ของแม่ ไอ้คนน่าตายคนไหนมันทำกับลูกแม่แบบนี้!” เดิมทีใบหน้าของเถาซื่อก็ดูโหดร้ายอยู่แล้ว ตอนนี้พอถูกสุนัขกัดเป็นรอยเขี้ยวบนใบหน้า จึงยิ่งดูน่ากลัวกว่าเดิม
ตอนนี้พอเห็นเลือดไหลอาบเท้าของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ นางก็โกรธจนระเบิดอารมณ์ออกมา รีบคว้าไม้กวาดข้างๆ ขึ้นมาฟาดอวิ๋นหลานเอ๋อร์ทันที
แต่อวิ๋นหลานเอ๋อร์ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้คนอื่นรังแกฝ่ายเดียว นางรีบหลบก่อนจะตะโกนอย่างไม่พอใจ “อาหญิงไปขโมยของเลยโดนสุนัขกัด ข้าอุตส่าห์หวังดีอุ้มนางกลับมา ท่านย่ายังจะมาตีข้าอีกหรือ?”
เสียงตะโกนของอวิ๋นหลานเอ๋อร์ที่ดังลั่นนั้น เรียกได้ว่าแหกปากเต็มกำลัง บ้านของตระกูลอวิ๋นเก่าไม่ได้สร้างอยู่เดี่ยวๆ แต่สร้างรวมอยู่กับบ้านหลังอื่นๆ ในหมู่บ้าน
เสียงตะโกนของนางดังจนเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคีย
