่างระมัดระวังเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรหยานหวงรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
เจี้ยนเฉินมาเข้ามาอยู่ในระยะ 20 เมตรจากสัตว์อสูรหยานหวงอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นความเร็วของเขาก็ระเบิดขึ้นภายในพริบตาด้วยทักษะมายาพริบตาและมาถึงด้านหน้าของสัตว์อสูร เขาปล่อยเจตจำนงกระบี่ที่ทรงพลังจากยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ ขณะที่มันเปล่งประกายสีดำและยาวออกไปหลายเมตร พลังที่รุนแรงและทำลายล้างได้พุ่งเข้ามาที่ตาของสัตว์อสูรหยานหวง ทำให้มันเกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
ก่อนที่สัตว์อสูรจะหลับตา ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิได้กลายเป็นริ้วสีดำและแทงไปที่ดวงตาของสัตว์อสูรหยานหวงที่มีดวงตาขนาดครึ่งคน พลังบรรพกาลที่ซ่อนอยู่ภายในอาวุธปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงและลามไปยังสมองของสัตว์อสูรหยานหวงเพื่อทำลายประสาทส่วนกลางของมัน
สัตว์อสูรหยานหวงส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดขณะที่มันบิดตัวไปมากับพื้นดิน ฝุ่นและทรายฝุ้งมากขึ้น จนบดบังการมองเห็นที่แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจมองเห็นภาพด้านหน้าของเขาได้
เจี้ยนเฉินแต่เดิมวางแผนที่จะโจมตีดวงตาอีกข้างของสัตว์อสูรให้ตาบอด แต่เมื่อเห็นว่ามันบิดตัวไปมาโดยไม่อาจคาดเดาได้ของมัน เขาทำได้เพียงแค่ปล่อยมันไปโดยไม่มีทางเลือกและถอยออกมาดูสถานการณ์
ความเจ็บปวดของสัตว์อสูรหยานหวงไม่เพียงแต่มาจากที่ดวงตาเท่านั้น มันยังเกิดจากพลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉิน เมื่อใดก็ตามที่พลังเหล่านี้เคลื่อนไหวไปมันจะทำให้เลือดและเนื้อหายไป พลังบรรพกาลเข้ามาในหั
