เพียงแต่ในใจกลับต้องมองครอบครัวนี้ใหม่ สามีภรรยาคู่นี้ช่างไว้ใจบุตรชายเสียจริง!
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ กลับปล่อยให้บุตรชายวัยสิบสามปีเป็นคนตัดสินใจ! ในเวลานี้ นางกลับลืมไปเสียสนิทว่าเจ้านายของนางก็อายุเพียงสิบสองปี!
“เช่นนั้นหรือคะ? ดูเหมือนว่าข้าจะมาผิดเวลาเสียแล้ว! แต่ได้ยินท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดี!”
“หวังว่าในยามที่คุณชายน้อยสอบผ่านบัณฑิตถงเซิง [1] เวลานั้นข้าก็คงจะได้รับข่าวดีเช่นกัน!” อวิ๋นเหนียงเป็นคนเด็ดขาด เมื่อเจ้าของบ้านเอ่ยปากว่าบุตรชายคนโตเป็นผู้ตัดสินใจ นางก็ไม่พูดอะไรให้มากความ จึงเตรียมตัวที่จะขอตัวกลับ
อวิ๋นโส่วจงรีบเอ่ยขึ้น “บังเอิญว่าบ่ายวันนี้ข้าตั้งใจจะไปหาหลงจู๊ซุนที่ในเมืองพอดี ในเมื่อหลงจู๊ซุนมาถึงที่นี่แล้ว ก็ช่วยนำของพวกนี้กลับไปด้วยเถิด”
อวิ๋นเหนียงได้ยินดังนั้นก็เอ่ยถาม “อ้อ ของอะไรหรือเจ้าคะ?”
ฟางซื่อยิ้มๆ “สบู่ผลึกแก้วทั้งหมดแปดสิบก้อน เนื่องจากไม่ทราบว่าของพวกนี้จะขายดีหรือไม่ ดังนั้นเมื่อวานตอนที่เจียวเอ๋อร์กับพ่อของนางเข้าไปในอำเภอจึงนำไปเพียงยี่สิบก้อน”
เมื่อคืนอวิ๋นเจียวได้ซื้อสบู่ผลึกแก้วแปดสิบก้อนจากเถาเป่า และมอบให้อวิ๋นโส่วจง ขณะที่ฟางซื่อกำลังพูดอยู่นั้น อวิ๋นโส่วจงก็ยกหีบไม้ที่บรรจุสบู่ผลึกแก้วเข้ามา แล้วมอบ
