ให้กับคนรับใช้ของอวิ๋นเหนียง
อวิ๋นเหนียงพลันดีใจเป็นอย่างยิ่ง นางกำลังกังวลว่าของจะน้อยเกินไป ส่งไปเมืองหลวงก็ยังไม่พอนำไปมอบเป็นของกำนัลให้ผู้คนเลย นับประสาอะไรกับการวางขาย นางจึงรีบเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นก็ดีเลย บังเอิญว่าวันนี้ข้าเตรียมตั๋วเงินมาพอดี!” กล่าวจบก็สั่งให้บ่าวรับใช้ที่ติดตามมานำตั๋วเงินสี่พันตำลึงออกมาให้
จากนั้นก็เอ่ยต่อ “หากพวกท่านผลิตสบู่ผลึกแก้วชุดใหม่เสร็จแล้ว ก็ช่วยส่งคนไปที่ร้านฝูหรงเซวียนด้วย ยิ่งมากยิ่งดี! ทางร้านฝูหรงเซวียนไม่มีทางกดราคาสินค้าเพราะจำนวนมากเกินไปอย่างแน่นอน!”
อวิ๋นโส่วจงนับตั๋วเงินเสร็จ ก็เก็บเข้าอกเสื้อทันที เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะจ่ายเงินมัดจำค่าที่ดินสองร้อยหมู่ก่อน แต่เมื่ออวิ๋นเหนียงมาถึงที่นี่แล้ว เขาก็สามารถซื้อที่ดินผืนนั้นได้ทันที
ตอนที่อวิ๋นเหนียงกำลังจะขอตัวกลับ อวิ๋นเจียวที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินเข้ามาในห้องโถง พร้อมกันนั้นก็ให้ชุนเหมยนำเครื่องประทินผิวสิบขวด มามอบให้อวิ๋นเหนียง
อวิ๋นเหนียงดีใจจนเนื้อเต้น รีบมอบตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงให้แก่อวิ๋นโส่วจง พร้อมกับเอ่ยด้วยความเสียดาย “เครื่องประทินผิวนี้เป็นของดีจริงๆ เสียดายที่มีน้อยเกินไป!”
อวิ๋นเจียวเอ่ยยิ้มๆ “ท่านโปรดวางใจ ตอนนี้แม้ว่าปริมาณเครื่องประทินผิวจะยังมีน้อย แต่อ
