ไม่อยู่ “ก็เพราะเจ้านั่นแหละ! หากข้าไม่ยอมให้หักลบกลบหนี้ พี่รองของเจ้าก็จะไปฟ้องร้องที่ศาลาว่าการว่าเจ้าขโมยของ! การลักขโมยวัวควายเป็นคดีร้ายแรงนะ!”
อวิ๋นโส่วจู่นึกถึงความรู้สึกตอนอยู่ในคุก พลันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง ไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่เขาก็คิดในแง่ดี รถม้าราคาหกสิบตำลึงเงิน จะหักลบกลบหนี้ไปได้สักกี่ปีเล่า?
หลิ่วซื่อยกสำรับอาหารมาวางบนโต๊ะ เถาซื่อกินไปด่าไป บ่นไม่หยุดปาก หลิ่วซื่อรู้สึกอัดอั้นตันใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ
เมื่อย้อนคิดถึงก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่กินข้าว นางมักจะมองเถาซื่อด่าจ้าวซื่อด้วยแววตาสะใจ บางครั้งยังยุยงให้เถาซื่อด่าแรงๆ อีกด้วย แต่ตอนนี้ กรรมตามสนอง กลับกลายเป็นนางที่ถูกด่าเสียเอง
หลิ่วซื่อมองอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ด้วยแววตาขอความช่วยเหลือ แต่อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ไม่เพียงไม่ช่วยเหลือนาง กลับยุแหย่กระซิบข้างหูเถาซื่อให้ต่อว่านางหนักขึ้นกว่าเดิม
กว่าจะทนกินข้าวเสร็จก็เหนื่อยเอาเรื่อง หลังจากที่หลิ่วซื่อลากสังขารที่อ่อนล้าเต็มทีเก็บกวาดห้องครัวจนเสร็จก็ต้มน้ำให้อวิ๋นโส่วจู่อาบน้ำ จากนั้นก็นำน้ำที่อวิ๋นโส่วจู่ใช้แล้วมาอาบอย่างลวกๆ พอคลานขึ้นไปนอนบนเตียงอุ่นด้วยความเหนื่อยล้า ก็ได้ยินเสียงกรนของอวิ๋นโส่วจู่ดังสะเทือนทั่วห้อง
วันรุ่งขึ้น ขณะที่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ก็ได
