ถังสุ่ยมีคนป่วยอยู่ที่บ้าน อวิ๋นโส่วจงจึงไม่ได้รั้งเขาไว้กินข้าว หลังจากส่งถังสุ่ยที่ดูตื่นเต้นอย่างมากออกไปแล้ว ฟางซื่อก็เรียกทุกคนให้ล้างมือกินข้าว
เมื่อทุกคนนั่งที่โต๊ะอาหารกันพร้อมหน้า อวิ๋นโส่วจงก็เล่าเรื่องที่ไปซื้อที่ดินให้ฟัง “…ดีก็ดีอยู่หรอก แต่ที่ดินชั้นดีสองร้อยหมู่ต้องใช้เงินสี่ถึงห้าพันตำลึง ตอนนี้พวกเรามีเงินมากมายเช่นนั้นเสียที่ไหนเล่า?”
ฟางซื่อถอนหายใจ ตอนนี้เงินในมือของพวกเขามีเพียงเงินที่เจียวเอ๋อร์ขายเครื่องประทินผิวบวกกับเงินเก็บสะสม คาดว่าน่าจะได้ประมาณพันกว่าตำลึงเท่านั้น ยังห่างจากสี่ถึงห้าพันตำลึงมากเกินไป!
“ถ้าซื้อได้สักยี่สิบถึงสามสิบหมู่ก็คงดี แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ยอมขายแยก”
อวิ๋นโส่วจงพูดต่อ “ก็นั่นน่ะสิ ผู้ใหญ่บ้านก็เคยไปถามมาแล้ว ตระกูลหวังรีบร้อนจะย้ายออกไป จึงขายที่ดินสองร้อยหมู่ในราคาสี่พันตำลึงเงิน บอกได้เลยว่าราคานี้ยุติธรรมและคุ้มค่ามาก แต่… เฮ้อ”
“ท่านพ่อ พรุ่งนี้ท่านไปหาผู้ใหญ่บ้าน บอกเขาไปเลยว่าที่ดินสองร้อยหมู่นั่น พวกเราจะซื้อเอง!” อวิ๋นเจียวกินลูกชิ้นที่อวิ๋นฉี่เยว่คีบมาให้ จากนั้นก็ซดน้ำแกงหนึ่งคำก่อนจะพูดกับบิดามารดาที่กำลังหนักใจ
อวิ๋นโส่วจงกับฟางซื่อหันมามองอวิ๋นเจียวพร้อมกัน แววตาตกตะลึงจนปิดไม่มิด นี่มันสี่ถึงห้าพันตำลึงเชียวนะ เจียว
