“พี่ใหญ่ หากซื้อที่ดินสองร้อยหมู่ทั้งหมด จะต้องใช้เงินประมาณเท่าไรหรือเจ้าคะ?” หลังจากทำหน้าที่ส่งข่าวเสร็จ อวิ๋นเจียวก็เอ่ยถาม
ที่ดินสองร้อยหมู่ แถมยังอยู่ไม่ไกลจากบ้าน ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง หากพลาดโอกาสนี้ไป คงไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกแล้ว
อวิ๋นฉี่เยว่ไม่ตอบ เพียงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มว่า “เจียวเอ๋อร์อยากได้หรือ?”
อวิ๋นเจียวเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ “แน่นอนสิเจ้าคะ หากพวกเรามีที่ดินสองร้อยหมู่ พวกเราก็จะเป็นเศรษฐีที่ดิน พี่ใหญ่กับพี่รองก็จะเป็นคุณชาย ส่วนข้าก็จะเป็นคุณหนู!”
อวิ๋นฉี่เยว่ช่วยอวิ๋นเจียวจัดแต่งปอยผมข้างแก้ม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวสายน้ำ “น่าจะประมาณสามถึงสี่พันตำลึงเงินเห็นจะได้”
สามถึงสี่พันตำลึงเงิน สบู่ผลึกแก้วหนึ่งก้อนราคาห้าสิบตำลึงเงิน ขายสักร้อยก้อนก็ได้ห้าพันตำลึงเงินแล้ว อืม… ถือว่ารับได้สบาย ๆ เลย!
สบู่ผลึกแก้วคุณภาพดีในเถาเป่าราคาเพียงสามถึงสี่สิบหยวน ส่วนสบู่หอมราคาแพงกว่าหน่อยก็แค่เจ็ดถึงแปดสิบหยวน แพงที่สุดก็ไม่เกินร้อยสองร้อยหยวน
ต่อให้อวิ๋นเจียวเลือกซื้อแต่ของแพงในเถาเป่า ซื้อก้อนละร้อยกว่าหยวน เมื่อแปลงเป็นเงินในยุคนี้ก็แค่ก้อนละหนึ่งถึงสองตำลึงเงินเท่านั้น
ซึ่งหมายความว่า อวิ๋นเจียวใช้เงินไม่กี่สิบตำลึงเงิน ซื้อสบู่ผลึกแก้วและสบู่หอมมาสัก
