กอง แล้วนำไปขายต่อให้ร้านฝูหรงเซวียน ก็สามารถได้เงินมาห้าพันตำลึงเงินแล้ว
เมื่อเห็นท่าทางของอวิ๋นเจียวที่ขมวดคิ้วคำนวณอย่างตั้งใจ มุมปากของอวิ๋นฉี่เยว่ก็เผยรอยยิ้มอบอุ่น เปรียบดั่งสายลมใต้แสงตะวัน พัดผ่านร่างกายให้ความรู้สึกอบอุ่น “เจียวเอ๋อร์ คิดอะไรอยู่หรือ?”
อวิ๋นเจียวรีบยิ้มร่า “ข้ากำลังคำนวณว่าต้องขายสบู่ผลึกแก้วกี่ก้อนถึงจะซื้อที่ดินสองร้อยหมู่ได้เจ้าค่ะ พี่ใหญ่วันนี้ข้านำสบู่ผลึกแก้วไปขายที่ร้านฝูหรงเซวียนยี่สิบก้อน ได้เงินมาทั้งหมดหนึ่งพันตำลึงเงินเชียวนะเจ้าคะ!”
“โอ้โห! เจียวเอ๋อร์ของพวกเรานี่เก่งจริงเชียว!” อวิ๋นฉี่เยว่ไม่รู้สึกแปลกใจเลยที่สบู่ผลึกแก้วจะขายได้ราคาห้าสิบตำลึงเงิน
ของหายากย่อมมีราคาแพง สบู่ผลึกแก้วเป็นสิ่งที่ไม่มีในแคว้นต้าเยี่ย แต่ไหนแต่ไรมาของแปลกใหม่เช่นนี้ มักเป็นสิ่งที่บรรดาชนชั้นสูงชอบแย่งชิงกันไล่ตามหาซื้อ
ร้านฝูหรงเซวียนกล้ารับซื้อในราคาห้าสิบตำลึงเงินต่อก้อน ก็น่าจะขายออกไปได้ในราคาหลายร้อยตำลึงเงิน เมื่อใดที่ของสิ่งนี้แพร่หลายออกไป ย่อมเป็นที่ต้องการของผู้คนจนผลิตไม่พอขายอย่างแน่นอน
อวิ๋นเจียวพูดด้วยความภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ!”
อวิ๋นฉี่เยว่ยิ้มๆ “มีน้องสาวที่เก่งกาจเช่นเจียวเอ๋อร์ ต่อไปพี่ใหญ่ก็ไม่ต้องสนใจเรื่องภายนอก ตั้งใ
