จศึกษาเล่าเรียนก็พอ รอให้เจียวเอ๋อร์เลี้ยงดูก็แล้วกัน”
อวิ๋นเจียวตบบ่าอวิ๋นฉี่เยว่อย่างใจกว้าง “วางใจเถิดพี่ใหญ่ ข้าจะทำให้ท่านมีชีวิตที่สุขสบาย ไม่ขาดแคลนเงินทอง ไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ เรื่องเดียวที่กังวลก็คือมีเงินทองมากมายจนไม่รู้ว่าจะใช้จ่ายอย่างไรดี!”
“ฮ่าๆๆๆ” อวิ๋นฉี่เยว่ถูกอวิ๋นเจียวหยอกล้อจนอารมณ์ดี อดไม่ได้ที่จะกอดน้องสาวแล้วหัวเราะลั่น
“ตกลงตามนี้ พี่ใหญ่จะรอให้เจียวเอ๋อร์เลี้ยงดูเอง!” ใครจะไปคิดว่า ทันทีที่เขาพูดจบ อวิ๋นเจียวก็หยิบตั๋วเงินออกมาปึกหนึ่งแล้วยัดใส่มืออวิ๋นฉี่เยว่ด้วยท่าทางใจป้ำ ตั๋วเงินตั้งเจ็ดใบ! เป็นเงินเท่ากับเจ็ดร้อยตำลึงเงิน!
“พี่ใหญ่ ท่านเอาไปใช้ก่อน ใช้หมดแล้วข้าค่อยให้ใหม่นะเจ้าคะ!”
ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาราของอวิ๋นฉี่เยว่ฉายแววอ่อนโยน รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา งดงามจนแสงจันทร์ยังดูจืดจางลง อวิ๋นเจียวมองเขาพลางคิดในใจว่า สตรีเช่นใดถึงจะคู่ควรกับพี่ใหญ่ผู้สูงส่งและสง่างามเช่นนี้ของนาง
“เช่นนั้นพี่ใหญ่ใช้หมดแล้วจะมาขอจากเจียวเอ๋อร์อีก!” อวิ๋นฉี่เยว่เก็บตั๋วเงินไว้กับตัวพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
เมื่อเห็นอวิ๋นฉี่เยว่รับตั๋วเงินไปโดยไม่ลังเล อวิ๋นเจียวก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ พี่ใหญ่ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยกับนาง นี่แหละคือครอบครัว!
