สองพี่น้องพูดคุยกันอย่างร่าเริงจนมาถึงบ้าน หลังจากลงจากรถม้า อวิ๋นเจียวก็เห็นถังสุ่ยทำท่าทางประหม่าเล็กน้อยขณะเดินเข้ามาต้อนรับ
“เจียวเอ๋อร์ ฉี่เยว่ ถังสุ่ยมาถึงตั้งแต่เช้า ช่วยข้าทำงานในไร่มาครึ่งค่อนวันแล้ว!” ฟางซื่อวางงานในมือลง แล้วเดินออกมารับเช่นกัน
“ขอบคุณพี่ถังสุ่ยมากขอรับ!” อวิ๋นฉี่เยว่คำนับถังสุ่ยอย่างสุภาพ
ถังสุ่ยรีบหลบข้างๆ พลางเอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ฉี่เยว่เกรงใจเกินไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะน้องเจียวเอ๋อร์ช่วยข้าจัดการกับผู้ดูแลจางเมื่อเช้านี้ ข้าคง…”
อวิ๋นเจียวรีบพูด “พี่ถังสุ่ย ข้าบอกแล้วไงว่าหมูป่าตัวนั้นพี่กับท่านพ่อช่วยกันฆ่า ดังนั้นย่อมต้องแบ่งให้ท่านครึ่งหนึ่งอยู่แล้ว หากท่านเกรงใจกันเช่นนี้ ข้าจะโกรธจริงๆ แล้วนะเจ้าคะ!” กล่าวจบอวิ๋นเจียวก็เบะปากอย่างไม่พอใจ
ถังสุ่ยเห็นดังนั้นก็ลนลาน เมื่อลนลานแม้แต่คำที่จะพูดก็ลืมเลือนไปเสียหมด ได้แต่ยืนบิดไปบิดมาอยู่กับที่
ฟางซื่ออดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางเอ็ดอวิ๋นเจียวเบาๆ “พี่ถังสุ่ยของเจ้าเป็นคนซื่อๆ เจ้าอย่าแกล้งเขานักเลย ถังสุ่ยมาหาเจ้าเพราะเขามีเรื่องสำคัญ!”
“เรื่องสำคัญหรือ เรื่องอันใดเล่า?” อวิ๋นฉี่เยว่ขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววสงสัยและระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยปากถาม
อวิ๋นเจียวจึงรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้าให้อวิ
