บุญวาสนา ยังสามารถทำสบู่หอมได้ด้วย! ลูกๆ ที่พวกท่านเลี้ยงดูมาล้วนเป็นเด็กดีกันทุกคน ข้าอิจฉาจริงๆ เลยเชียว!”
อวิ๋นโส่วจงเอ่ย “ที่เมืองหลวง บรรดาคุณหนูตระกูลต่างๆ ล้วนชอบปรุงเครื่องหอมและแป้งประทินโฉมกันเองทั้งนั้น สบู่หอมก็ไม่ใช่มีแค่เจียวเอ๋อร์ที่ทำเป็น สตรีจากตระกูลอื่นๆ ก็นิยมทำใช้เองเช่นกันขอรับ”
ผู้ใหญ่บ้านจึงถึงบางอ้อ “นี่สินะ ใต้พระบาทโอรสสวรรค์ แม้แต่ผู้คนก็แตกต่างจากพวกเราที่อยู่ในชนบทห่างไกล เจียวเอ๋อร์ ต่อไปนี้ปู่จางจะพาหลานสาวมาเล่นกับเจ้าได้หรือไม่?”
อวิ๋นเจียวยิ้มอย่างใจกว้าง “ได้สิเจ้าคะ ขอบคุณท่านปู่จางที่นึกถึงข้าเจ้าค่ะ!”
เมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่บ้านต้องการผูกมิตรกับครอบครัวของนาง อวิ๋นเจียวจึงถือโอกาสเรียกเขาว่า ‘ท่านปู่จาง’ ตามที่เขาต้องการ
อย่างไรเสียในหมู่บ้านก็ยังมีญาติที่แสนจะไร้ยางอายอยู่ หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูล คอยข่มพวกเขาไว้ เกรงว่าครอบครัวของนางคงถูกพวกเขาก่อกวนจนอยู่ไม่สุข
ทุกคนพูดคุยกันอย่างออกรส ผู้ใหญ่บ้านก็พูดถึงเรื่องที่อวิ๋นโส่วจงไหว้วานให้ช่วยเหลือขึ้นมา “เรื่องที่ดินได้ความแล้ว อยู่ไม่ไกลจากบ้านที่พวกเจ้าพักอยู่ตอนนี้ เป็นที่ดินของตระกูลหวังเก่า”
อวิ๋นโส่วจงขมวดคิ้ว เอ่ยถาม “ตระกูลหวังเก่า หมายถึงตระกูลของเศรษฐีห
