เราส่งไปให้มาก จึงตกลงกันว่าต่อไปนี้สบู่ผลึกแก้วของพวกเราจะขายให้กับทางร้านของเขาเพียงเจ้าเดียว ดังนั้นเจ้าของร้านของพวกเขาจึงมอบของขวัญมาให้สองรถม้าเจ้าค่ะ”
มีผู้ใหญ่บ้านอยู่ด้วย อวิ๋นเจียวจึงไม่สะดวกที่จะบอกว่าเจ้าของร้านฝูหรงเซวียนคือเด็กหนุ่มที่พวกเขาช่วยชีวิตไว้ จึงไม่ได้เอ่ยถึงแม้แต่น้อย ทว่าถึงแม้จะพูดแค่สั้นๆ ไม่กี่ประโยค ก็ทำให้ผู้ใหญ่บ้านตกตะลึงจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว
ร้านฝูหรงเซวียนเป็นสถานที่ใดกันเล่า นั่นคือร้านขายเครื่องหอมชื่อดังอันดับต้นๆ ของอำเภอ ลือว่าร้านของพวกเขามีสาขาทั่วแคว้นต้าเยี่ย นับว่าเป็นกิจการขนาดใหญ่โดยแท้
สบู่ผลึกแก้วที่อวิ๋นโส่วจงทำขึ้นมา กลับไปเข้าตาเจ้าของร้านฝูหรงเซวียนได้! ตระกูลอวิ๋นโส่วจงนี่คงเพราะมาจากเมืองหลวง จึงไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย! เมื่อคิดถึงตรงนี้ ผู้ใหญ่บ้านก็ยิ่งอยากผูกมิตรกับตระกูลอวิ๋นโส่วจงมากขึ้น
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มๆ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “สบู่ผลึกแก้วคือสิ่งใดหรือ?”
อวิ๋นโส่วจงตอบ “ก็คือสบู่หอม เพียงแต่เจียวเอ๋อร์ของพวกข้าปรับปรุงสูตรใหม่ ทำออกมาจนดูเหมือนผลึกแก้ว มีความโปร่งแสง จึงตั้งชื่อว่าสบู่ผลึกแก้วขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็ยิ้มบางๆ แล้วมองอวิ๋นเจียวพลางเอ่ยชื่นชม “เจียวเอ๋อร์นี่ช่างเป็นเด็กดี เป็นเด็กที่มี
