ยงทุบทำลายข้าวของดังออกมา
ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยท้วม สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้ม กำลังสั่งการให้พวกอันธพาลถือกระบองไม้ทุบทำลายข้าวของภายในบ้านที่ทรุดโทรมอย่างบ้าคลั่งพลางตะโกนด่าว่า “ใช้หนี้ วันนี้ต้องใช้หนี้!”
เสียงไออย่างรุนแรงดังมาจากในบ้าน ถังสุ่ยหน้าตาเต็มไปด้วยความกังวล เอ่ยขอร้องอย่างร้อนใจ “ผู้ดูแลจาง ข้าจะไปขายสัตว์พวกนี้ที่ในอำเภอ พอได้เงินแล้วจะรีบนำเงินมาคืนท่านทันที”
ชายร่างอ้วนพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “เจ้าเด็กนี่คิดจะหลอกใครกัน? กระต่ายป่ากับไก่ป่าไม่กี่ตัว จะขายได้สักกี่ตำลึงเงิน? วันนี้ข้าจะพูดให้ชัดเจนเลยนะ หากวันนี้พวกเจ้ายังไม่ใช้หนี้ ข้าจะทุบบ้านพวกเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง!”
ใบหน้าของถังสุ่ยแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่เขาก็ยังคงอ้อนวอนชายร่างอ้วนคนนั้นอย่างไม่ลดละ “ผู้ดูแลจาง ต่อให้ท่านทุบบ้านของข้า ท่านก็ไม่ได้เงินอยู่ดี โปรดผ่อนผันให้ข้าสักสองสามวัน ข้าจะเข้าไปล่าสัตว์บนเขาอีกครั้ง”
ชายร่างอ้วนแค่นเสียง “เจ้าไม่ต้องเข้าไปบนเขาอีกรอบหรอก ข้าได้ยินมาว่าคราวก่อนที่เจ้าขึ้นเขาไป เจ้าขุดเจอโสมภูเขาอายุไม่น้อยมาหนึ่งราก เพียงนำมันออกมาให้ข้า หนี้ของเราก็ถือว่าหายกัน”
“ไม่เพียงเท่านี้ ข้ายังใจดีทำบุญได้สักหน่อย ให้เจ้าไปรับยาที่ร้านยาจี้เหรินถังโดยไม่ต้องจ่ายเงินได้อีกส
