องชุด”
ถังสุ่ยได้ยินดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่น แม้เขาจะอายุเพียงสิบห้าปี แต่เขาก็รู้ดีว่าโสมภูเขาในมือของเขามีค่ามากแค่ไหน
นั่นคือโสมภูเขาร้อยปีเชียวนะ ต่อให้ขายไม่ได้หนึ่งพันตำลึงเงิน อย่างน้อยๆ ก็ต้องขายได้เจ็ดแปดร้อยตำลึงเงิน แต่ผู้ดูแลจางคนนี้กลับบอกแค่ว่าจะเอามาหักล้างหนี้!
ไม่ต้องพูดถึงว่าเดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะขายโสมภูเขานี้ เขาตั้งใจจะเก็บไว้ให้ปู่ของเขากินบำรุงร่างกาย
“ขออภัยผู้ดูแลจาง ข้าให้โสมภูเขาแก่ท่านปู่ของข้ากินเพื่อบำรุงร่างกายไปแล้ว”
เมื่อผู้ดูแลจางได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าอ้วนกลมก็บิดเบี้ยวทันที สีหน้าพลันเคร่งเครียด
แต่เขาก็ยังพูดต่อ “ไม่เป็นไร โสมภูเขามีสรรพคุณบำรุงร่างกาย เวลาแค่ไม่กี่วัน ต่อให้เจ้าผ่าโสมภูเขามาใช้ก็คงไม่มากเท่าไรนัก ข้าจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้าแล้ว เจ้าก็นำเอาโสมภูเขาที่เหลือออกมาให้ข้าก็พอ”
แม้ว่าโสมภูเขาร้อยปีที่ถูกตัดออกไปบางส่วนจะมีมูลค่าลดลง แต่อย่างน้อยก็ยังขายได้หลายร้อยตำลึงเงินอยู่ดี
“พี่ถังสุ่ย พี่เป็นหนี้เขาเท่าไร?” เมื่อเห็นถังสุ่ยถูกบีบบังคับเช่นนี้ อวิ๋นฉี่ซานก็ทนไม่ไหว กระโดดลงจากเกวียนแล้วเอ่ยถาม
บ้านของนายพรานถังอยู่ริมสุดของหมู่บ้าน ติดกับเชิงเขา ดังนั้นถึงแม้จะมีคนมาหาเรื่อง ก็ไม่มีชาวบ้านคนอื่นๆ มาล้อมม
